anksiyete bozukluğu

yaşamayan bilmez. ruh kanseridir. öyle bir kısır döngüdür ki, asla kurtulamazsınız.

4 yıldan fazladır yaşıyorum bunu. çok kötü bir olayla patlak verdi. sanki hep içimde bir yerlerde vardı da, birden patladı gibi. aslında daima aşırı detaycı ve mükemmeliyetçi bir insandım. her şeyi ince eleyip sık dokurdum ama bu artık iyice kaygı halini aldı. sürekli kader tarafından bir hiç uğruna cezalandırılacak yahut birileri tarafından yapmadığım şeylerle suçlanacakmışım ve yaptığım her şey sevdiklerimi incitecek veya benden uzaklaşmalarına sebep olacakmış gibi geliyor. bunlara yaşanmışlık da eklenince iyice çıldırma boyutuna geldim. sanki her şey ters tepecekmiş gibi geliyor.

ben sevdiklerimi hep kaybettim. gittiler. onlara benim gibi değer vermeyen ve kırmaktan çekinmeyen insanlara gittiler. bu yüzden hem yalnızlığa alıştım hem de sevmekten korkar hale geldim. sevdiğim az sayıdaki insanı da kaybetmek istemiyorum. paylaşamıyorum onları kimseyle. kıskanıyorum. haksızlığa uğramaktan, yerimi hak etmeyenlerin almalarından korkuyorum.

sürekli dehşet halinde olduğunuzu düşünün. sanki annenizin nadide biblosunu kırmış da, suçlu suçlu bekliyormuş gibi. ama ortada bir biblo bile yok aslında. bu güvensizlik, her an tetikte olma hali çok kötü. bir de gelecek kaygısı, emeklerimin boşa gitmesi endişesi... gerçekten dayanılmaz. artık ayaklarım yere sağlam bassın istiyorum.