cehalet mutluluktur

herhalde doğrudur bu laf. bir küçük örnek kendi yaşamımdan:

hacettepe tıpı kazanan hakkarili gencin haberleri hakkında bir asistanla yaptığımız muhabbet esnasında şöyle bir laf etmişti asistan abimiz:
a: ... helal olsun çocuğa! ama bok mu var bu hacettepe tıpta, o da ayrı konu. geçen gün bir çocuk gördüm sokakta. çöpten kağıt topluyordu. ama o kadar mutluydu ki işini yaparken. ulan dedim şu çocuğun yerinde olsam. önemli olan mutlu olmak hayatta...

bu muhabbet hacettepe tıp'ın bir laboratuarında ben bir fare deneyiyle, asistan abim de deney dataları ile boğuşurken geçti. ikimiz de bıkmıştık halimizden. şimdi geriye dönüp, hayata dair kanıksanmış cahilliği kırdığım yıllarıma bakıyorum da pek iyi bir bok yememişim galiba. o zamandan beri hiçbir idealim kalmadı, hayata, geleceğe dair umudum yok ve bulunduğum konum bana mutluluk vermiyor. insanlardan ve hatta doğanın işleyişinden nefret ediyorum. bir kez depresyon tedavisi gördüm ve hayatım ellerimden kayıyordu resmen. ölümü düşünmediğim tek saat yok ve her boku anlamaya programladığım beynim bu sorunla başa çıkamıyor veya koyveremiyor şöyle rahatça. ve şimdi ben, bir denizin kıyısında her şeyden, hem de hakikaten her şeyden uzak yaşama hayalleri ile yanıp tutuşuyorum. ama bunu yapacak imkanım da yok, insan parayı icat etmiş zamanında. aydınlandım, okudum, pek çok boku öğrendim de noldu lan! sait faik'in öykülerindeki insanlar gibi yaşayıp ölmek vardı be!