nasıl ateist oldun

hiç sorgulamadım. sorgulamaya ihtiyaç bile duymadım. çünkü allah ve dinler benim için kendimi bildim bileli aşırı saçma geliyordu. hiçbir zaman dinleri ciddiye alamadım. özellikle de islamı. çok net hatırlıyorum ailemin zoruyla gittiğim kuran kurslarının birinde yine halının desenlerini incelemeye dalmıştım. hocamız "evladım dinliyor musun" deyince aniden derse geri dönmüş ve hocanın anlattıklarını dinlemeye başlatmıştım. "cinler bir kurt gelip asayı ısırarak kırana kadar onun öldüğünü anlamamışlardı. asa kırıldı ve cansız bedeni birden yere düştü." diyordu hoca. ben bunları duyar duymaz karnımı tuta tuta gülmeye başlamıştım. dakikalarca gözlerimden yaşlar akarak güldüm. hoca beni kolumdan tutup camiden attığında ben hâla gülüyordum. o akşam kuran kursundaki arkadaşlarımdan bunun hz. süleyman(net hatırlamıyorum başkası da olabilir) ile ilgili bir hikaye olduğunu söyleyene kadar bütün kalbimle hocanın bize bir fıkra anlattığını ve benim işi abarttığım için camiden atıldığımı sanmıştım. yani başından beri dinler ve allah benim için bir fıkradan öte birşey değildi. ancak bu ergenliğe girdiğimde değişti. artık allah'tan nefret ediyordum. o egoistti. insanları kendisine tapması için yaratmıştı. o katıksız ve bilenmiş nefreti hakeden tek canlıydı. tabiki bu görüşlerimde spiritüel satanizme yönelişimin de etkisi oldu. ancak daha sonra görülmeyen bir varlığa tapmanın saçmalık olduğuna karar verdim. buna rağmen satan'ın öğretileri hep aklımın bir kenarındadır.