ben bu yazıyı sana yazdım

yokluğun cehennemin öbür adıdır,
üşüyorum kapama gözlerini..

ahmet arif

güzel söylemiş. sen ki maria puder i kıskandıran kadın. gözlerin... daha da sözüm kalmıyor onlara dair. gözlerin... diyorum aklıma gelince nutkum tutuluyor. kelimelerim far görmüş tavşan gibi zank diye kalıyor olduğu yerde. vur istiyorum beni. öldür. bitsin artık bu sensizlik. sensizlik nefesimi tıkıyor. soluk alamaz hücrelerim. öznesiz kalır cümlelerim. ben sana çok geç kaldım biliyorum. elimden bir şey gelmiyor. çaresizliğin vücut bulmuş haliyim. çaresizliğin dikâlâsı hatta nirvanasındayım. atlayıp intihar edeceğim bu sefer de ellerin... tutuyor beni.

Ellerin, ellerin ve parmakların
Bir nar çiçeğini eziyor gibi..
Ellerinden belli olur bir kadın.
Denizin dibinde geziyor gibi
Ellerin, ellerin ve parmakların.

Sezai Karakoç

allah a soruyorum. neden diyorum açık açık yahu ben onu çok seviyorum. ama neden şimdi karşıma çıkardın onu diyorum. susuyor tanrı. ona da kızıyorum. de ki su bre zındık geber git. gebermezsem namerdim. yeter ki al şu canımı. kurtar beni bu dengesizlikten. ya bana onu ver ya da öldür beni. tehdit sayma bunu. ama allahım allah seni inandırsın ki çok seviyorum. bildiğin ayar değil bu sevgi. mecnun kulun öldü yanındadır muhakkak onu sevdiğin bir kulunun hatrına yanına çağır ona bir sor nasıl oluyor bu işler. ben mecnun çarpı bir milyon falanım.

bende mecnun'dan füzun aşıklık istidadı var
aşık-ı sadık benem mecnun'un ancak adı var

Fuzuli

ey sevdiğim. ulan insan ey sevgilim demek istiyor lafın gelişe voleyi çakmak gibi bir şey bu. ama olmuyor. cümlenin önüne setler örülmüş. engeller kat kat. en büyük engel kendim. ve sonra ailem. ve sonra toplum. toplum ve ailen senin sen olmanı istemiyor. benim de ben olmamı istemiyor. onlara göre olmamızı istiyorlar. iyi çocuk hayırlı evlat en klasik Türk aile isteği gibi memur olmak. biz bunların hepsini de yaptık. sorsak toplum ve ailemiz bizden memnundur. amma ve lakin bu yetmez senle benim mutlu olmamız için. senle ben yan yana olmalıyız. çok güzel oluruz ikimiz. bu bizim hakkımızdır. her insan gibi hakkımızdır haklıyızdır. ama unutma sevdiğim haklı olmak mutlu olmak için yetmez.

Aklımdan çıkmıyorsun dedim.
Başka türlüsünü yorgunum anlatmaya.

Cahit Zarifoğlu

ve gidiyorsun. zor geliyor ağırıma gidiyor. oturup ağlayasım geliyor. düğümleniyor boğazım. elim ayağım tutmuyor. yüzüm bir torba kireçle sıvanmış gibi bembeyaz. manzaram zifiri karanlık. çivileniyorum bir kaldırımın ortasında dünyanın kalbine. dünya ağır yaralı. her yerine kan bulaşıyor. kan tutuyor beni bayılıyorum. öldüm sanıp seviniyorum. sonra kafamda matkaplar çalışmaya başlıyor. orayı orayı hedef gözetmeksinin delik deşik ediyor hatıra denilen mendeburlar. bir sürü cebelleşme... annemin sesi uyanıyorum. ağlıyor kadın. ve dünya bin kez daha kötüleşiyor. o gece yıldızlar ve ay utancından bulut perdelerini çekip evde yokuz numarasına yatıyorlar. ve sen gidiyorsun...

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgideydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü.

Cemal Süreya