ten

yönetmenliğini abbas kiarostami'nin üstlendiği 2002 yılı yapımı iran'ın başkenti tahran'da bir kadın ve onun arabasına binenlerle yaptığı diyaloglara dayanan, kadınların iran'daki durumlarını ve yaşam biçimlerini süslü olmadan anlatan akılda kalıcı bir filmdir. tüm bir film -yaklaşık 1,5 saat- arabanın içinde geçmektedir. kadın şoför mania akbari hem kendi hayatını, hem de iran'daki yüzlerce kadının hayatlarını anlatıyor aslında. filmde kocasından ayrılmak isteyen kadınların ya uyuşturucu kullanıyor, ya da dayak atıyor diyerek yalan söylemeleri gerektiğini de öğreniyoruz iran'da. tabi mahkemenin de buna inanması lazım. aksi takdirde sadece erkek istediği zaman boşayabiliyor kadını.

hakkında uyuşturucu kullanıyor deyip yalan söyleyerek ayrıldığı kocasının yani kendi çocuğu tarafından bu sebepten ötürü sevilmemek, nefret edilmek de yalan söylemeyi göze alarak kocasından ayrılan bir kadının ödediği bedel olarak karşımıza çıkıyor. mania akbari'nin yukarıda da söylediğim gibi burada sadece kendini değil, aynı durumdaki tüm iranlı kadınları da temsil ettiğini söyleyeyim.

filmde dikkatimi çeken bir kaç noktadan bahsetmem gerekirse yanılmıyorsam sadece 2 kamerayla çekilmiş ve söz konusu kadın şoförün kendi oğlu dışındakilerin hepsi kadın. oğlu da zaten küçük, veledin teki. ama inanılmaz bir oyunculuk sergilediğini de ekleyeyim. arabaya bir hayat kadınının bindiği sahne ile mania'nın çocuğunu babasından alıp babaannesine götürdüğü sahnelerde iran'daki rejimin baskısından dolayı cinsellik konusunda bastırılan düşüncelerin varlığı da göze çarpan noktalardan. hatta çocuk seks seks diye merak edercesine kendi kendine söyleniyordu bir bölümde.

film bazı yerlerde sıkıcı, bazı yerlerde kastırıyor, bazı yerlerde insanı geriyor bazı yerlerde de meraklandırıyor. sadece 2 kamera kullanılması da eleştirilmemeli bence. çünkü amerikan filmi değil bu. izlenmeli kesinlikle.