1 mayıs 2008

toplumcanak algı güçlüğü çekttiğimiz günlerden.

ben olayın sağına soluna varmadan, gördüklerim karşısında "dibim düştü" tümcesinin hakkını verdiğime inanıyorum.

algı güçlüğü çekiyorum. belirli gün ve haftalar işte. doktorların günü var misal. yürüyüş yapıyorlar. avukatların günü var yürüyüş yapıyorlar, taksime "çıkıyorlar", cübbeleri üzerlerinde.
ha bu bir de günü geçtim bayram güya. yani yürüyüşün yanında insan, bir coşku bir sevinç falan olacak deyu bekliyor.

bir flashback koyalım na şuraya;
muammer oğlan "hı ıh" diyor. "bana neğğ bana neğğ top benim oynatmıyorum" diyor. nuh diyor da peygamberi es geçiyor.
ve işte olanlar oluyor. "olm var ya ben çok güçlüyüm"ün ispatı olaraktan tüm çetesini topluyor küçük muammer. yetmiyor yukarı mahalleden de adam çağırıyor.

"ı ıh taksim olmaz" diyor muammer güler. "yıkırım buraları!" diyor. tamam diyoruz; polis falan olur, olay çıkar.
ama bizim hayal gücümüz az kalıyor muammer amcanınkinin yanında. amcam, savaş stratejisini oturtmuş. alan savunması yapıyor, düşmanı içten çökertiyor felam. perişan ediyor bir yığın insanı bu oyun.

sonra da çıkıyor karşımıza --içten içe çocukluğuna dönüp "nası kodum çocuuuu" demiyorsa ne olayım- "olaysız bir gün olduğunu anlatıyor.

neyse işte herkes biliyor olanları zaten.
ders çalışalım acık;
(bkz: oran orantı)