baba

o üzülmesin diye, kendimi üzdüğüm insandır. ölüm gününü düşündükçe oturur, ağlarım. gitmesin diye dua ederim, nedendir bilinmez ama o başkadır. o benim babamdır. onun ölüm günü benimde bazı şeylerden koptuğum gün olacaktır eminim. görüyorum etrafımda canım dostlarımın çektikleri acıları. o hiç tanımamış. ben onu nası unutabilirim, unutamam ki. her işimde o, olur. belki onun bana söyleyeceklerini ben kendime söyler, ağlarım. aslında ben ağlamayı sevmem ama ölümden sonra yapabileceğim bişey yok. o yaşarken kızdırsamda o öldükten sonra asla yapmam onları. kimbilir belki tıpkı onun gibi olurum. şimdide benziyorum, ona baktıkça işte o benim babam diye gurur duyuyorum. ben onu çok seviyorum. ben ailemi seviyorum ama o farklı o benim babam. canım babam, seni seviyorum. belki bunu yüzüne çok az söylemişimdir. ama bunu her daim hissettim. sana kızdım dediğinde yatağımda günlerce ağladım. sen bana hiç kızma, hep sev beni. ben seni hep sevicem. sen ölürsen bana yeter dışarı çık hava al, bunu ye bunda şu şu vitaminler var, hırkanı giyy diye kim diyecek?