ilkokul 1 de okula gelen igneciler

ilkokul 1, ilkokul 5, lise 1'de uğrayan iğneci tayfasıdır. ilkokul 1 de yapılan iğnenin izi hala bütün ihtişamıyla durur.

o zamanlar plastik şırıngalar yok, herifler demir şırınga kullanıyorlar. ben de o kadar ballıyım ki pazartesi günü kalkamadığımdan okula gitmiyorum. ertesi gün bir gidiyorum sınıf piyasada yok. derken bu adamlar beni anlayamadığım bir şekilde buluyorlar. hemen kendilerine ayrılan odaya götürüyorlar. demir şırınganın ucunu küçük piknik tüpünde ısıtıyorlar, kendilerince dezenfekte ediyorlar.

noluyo lan diyemeden şoka girmiş olan benim kolumu sıyırıp iğneyi yapıyorlar. ağlayamıyorum bile şoktan.

it herifler enfeksiyon kaptırtıyorlar bana, yaradan deli gibi iltihap akıyor hala unutmam rengini. izi gördükçe hala saydırırım kendilerine. kemikleriniz sızlasın.

5. sınıfta istihbarat kuvvetli, o gün okulda iğne yapılacağını öğreniyoruz. aynen eve geri dönmeyi düşünürken işgüzar arkadaş "olm ya hasta olur ölürsek" diye atlıyor. paşa paşa sınıfa girip kurbanlık koyun gibi bekliyoruz.

lisede iğneden korkan erkek sadece sınıfın şamar oğlanıdır. onun dışında kimsenin gtu karizmasına leke sürdürmeye yemez. rambo edasıyla kol sıvanır, aşı yaparken baklır, sıradakilere "acımadı ki" diye hava atılıp ertesi günkü tatil için programlar yapılır.