can dündar

kitabından, altını çizdiklerim, üstü kalsın'lar:

· Kimsenin hayatı kendi seçimi değil.

· Başkasına ait bir suçu üstlenmişiz; yattığımız ceza bizim değil...

· "5 yıl açık denize nasıl dayandınız?" diye soruyorlar Uzaklar'ın kaptanına; "Ya siz" diye dalga geçiyor kaptan; "Ya siz 5 yıl nasıl dayandınız kıyıya?"

· Aynı beden içinde kaç farklı ruh halini aynı anda yaşayıp, kaç farklı kişiliğe bürünebiliyoruz?

· Kinler, sevgiler, öfkeler, kahkahalar ve gözyaşlarıyla örülmüş, çok kopyalı bir hayatı nasıl kendinize bile söylemeye cesaret edemediğiniz bir tür iki (üç-dört..?) yüzlülükle yaşayıp gittiğinizi fark ediyor musunuz?

· Göçüp giderken ardınızda kaç asıl, kaç suret bırakacaksınız? Kaçının hatırlanmasını isteyecek, kaçından utanacaksınız? Sahi, kaç kopyasınız siz? Hangisi sizsiniz, hangisi fotokopiniz?

· Eğer cehennem yaşadığımız dünyaysa, öyle anlaşılıyor ki Şeytan da biziz...

· Ütopyalar, benliğimizin uzak düş ülkeleridir ve oraya varabilmenin yolu önce kendini bulmaktan geçer.

· Siz de farkında mısınız, günümüzde hayatı nasıl beynimizde devasa prangalarla yaşadığımızın?.. Örgütsüz, savruk ve yalnız yakalandığımız yaman bir tufanda, tek tek hapsedildiğimiz hücrelerimiz içinde nasıl gönüllü bir esarete mahkum edildiğimizin farkında mısınız?.

· Gölgemize kelepçeleniyoruz.

· Düğüne gelince... Adeta birbirinden kopya edilerek çoğaltılmış birer yasak savma töreni..

· Aslımız benzemek istediğimiz şeyle barışmıyor bir türlü... Sonunda ne aslımıza benziyoruz, ne de benzetmek istediğimiz şeye...

· Ancak yazarlar, öldükten sonra yaşarlar. Bu yüzden ölümsüzdürler.

· Her seçim bir kaybediştir.

· HERŞEYiN SIRADANLAŞTIĞI BiR DÜNYADA BAZEN KAYBETMEK EN DOĞRU SEÇiMDiR. VE O DÜNYADA EN YERiNDE TERCiH; VAZGEÇiŞTiR.

· Yaşanmaya değer miydi bu dünya?