sözlük yazarlarının itirafları

Aslında ben bunu kendime periyodik aralıklarla itiraf ediyorum. He bu hayatımda bişey değiştirmiyor ama ediyorum ne yapayım ?

Dev bir boşlukla yaşıyorum. Zaman zaman onu doldurduğumu sanıyorum ama bu sanrı mutlu olarak 1 ay * mutsuz olarak 1 yıl * sürüyor. Sonra hoop eski haline dönüyor.
Umudumu kaybettiğimi söylüyorum. Ama itiraf ediyorum; küçük de olsa hep bir umudum var. Zaten beni en çok sinir eden de bu. Bok varmış gibi yok olmayan umut. Bi siktir git de hayatıma devam edeyim arkadaşım !

Aslında en büyük itirafım, bu yaşıma kadar hiç sevilmemiş, sevilse bile bunu bilememiş olmamdır. Bu yaşıma kadar yaşanmış bir hikayem olmaması. Beni en çok acıtanın da bu olması. Kimseye söyleyemediğim, kelimelere dökemediğim bu durum içten içe beni kemiriyor, hissediyorum.
ikinci büyük itirafım da, benim de bu yaşıma kadar kimseyi sevmemiş olmam. Sevdiğimi sandığım çok adam oldu ama hepsi yarım kaldı, hep hevesim kursağımda kaldı. Bir süre acıdı, kanadı, ağrıdı, sızladı, kabuk tuttu ve bitti.