the walking dead

dram yüklü bir amerikan dizisi.

geçen sene bayağı bir izlemiştim. bazen o kadar yavaş ilerliyordu ki dizi, izlerken uyuduğum zamanlar oluyordu. yine uyuduğum bir zaman geldi, ayıp mı bilmiyorum söylemesi; laptopumun ekranı bayağı bir büyük. insan uzanırsa aklına uyuduğu vakitler gelir, bu yüzden uyumaya en yakın olduğu an, uzandığı andır. uzanarak izliyorum. rick geliyor, veriyor dramı. lori geliyor aynı şekilde, hiç şaşmadan böyle devam ediyor uzun süre. uyuşuk uyuşuk konuşmalar. aman aman, aşk-ı memnu'nun ölü versiyonu. sonra uyuyorum. bir yirmi dakika geçiyor. kulaklık takılı şekilde izliyorum. yine ayıp mı söylemesi bilmiyorum;- ayıp nedir bilmem ben- kulaklık philips'in son çıkardığı, dehşetengiz bir ses üfleyen modeli. bir insan; sessize aldığı telefondan çıkan zil sesinden, ne kadar rahatsız olabilirse, ne kadar ürkebilirse, ne kadar şaşırırsa, ben de o denli bir duygu karmaşası duyuyorum bu sesten. seri bir şekilde gözlerimi açıyorum. bir aylak üzerime üzerime geliyor. halka korku filmindeki kızdan daha tehlikeli, daha çirkin. en azından o kızın saçları düz ve güzeldi. bunun yüzünde gram nur yok. sonra geri çekilirken kulaklığın kablosu bilgisayardan çıkıyor. kulak tırmalayıcı, aşırı rahatsızlık veren bir ses etrafa yayılıyor. lori'nin evladı öyle bir bağırıyor ki, ben de evimde o piçe eşlik ediyorum. ardından laptopun kapağını aceleyle yere indiriyorum. bir anda oluşan sessizlik. allah'ım insan böyle rahatlıyor işte. sessizlik karanlıkla bütünleşiyor. aylaklardan kurtuluyorum.