dolmuş

ümit yaşar oğuzcan şiiri.

dolmuşta beş kişiydik
bir de şoför altı
ulus'a gelene kadar
canımız çıktı

sağımda yaşlı bir adam
ak saçlı, gözlüklü
besbelli gün görmüş bir kişi
nasıl bu hallere düştü

en az bir haftalık sakalı
gömleğinin yakası kirli
bakışından anladım ki bu adam
aydın fikirli

solumda orta yaşlı bir kadın
fakircene, başörtülü
besbelli hiç gün görmemiş
nasıl bu hallere düştü

kapkara tombul elleri
gözbebekleri ufalmış
gözlerinden anladım ki bu kadın
genç yaşta dul kalmış

şoförün yanında bir karıkoca
herifte değil karının gönlü
işin farkında adamcağız
herkesin derdi bir türlü

kadın fıkır fıkır
kocası gülmesini unutmuş
ensesinden anladım ki bu adam
hapı yutmuş

şoför desen it oğlu it
bir bela ki püsküllü
kah trafiğe, kah belediyeye söver
herkesin derdi bir türlü

bilmem hangi tarihte
bir mebusun kızına aşıkmış.
ellerinden anladım ki bu şoför
hapisten yeni çıkmış

beni geçelim bir kalem
herkesin derdi bir türlü
otomobil kırk model de soto
nasıl bu hallere düştü

garipçiliğin dili yok ki anlatsın
duyduğu küfürleri
kornasındna anladım ki dolmuşun
sızlıyordu her yeri