hatırladıkça iç burkan garibanlık anıları

amcam memurdu benim biraz da aç gözlü. alt katımızda otururlardı. babam dişinden tırnağından arttırıp bir evimiz olsun diye kat çıkmıştı evinin üstüne. mutfağımızdan kısmıştık haliyle. ama yine de her akşam gelirken çikolata almayı eksik etmezdi babam. bir gün amcam et mi ne pişirmiş. biz akşam yemeğini bir süre makarna çorbayla geçiştirmişiz halimize şükür onu bulamayanlar da var. neyse. kokuyu almış burnum çocuksun da bide, babama dönmüşüm " baba biz neden sürekli makarna yiyoruz" demişim. babamın kaşığı elinden düşmüş. kalkmış sofradan. hatırlamıyorum ama şimdi küfrediyorum kendime sussana salak diye. ama çocuksun işte. he şimdi ne mi oldu allaha şükür evlerimiz var artık. ve gayet iyi geçiniyoruz. he bir de babam hep kahramandı yine kahraman benim için. çalışmaktan iki büklüm olmuş bedeni beni her gördüğünde şaha kalkar dimdik durur yine çipil çipil bakan o renkli gözleriyle.

allah kimseye yokluk yaşatmasın diyemeyeceğim, sadece sürekli olmasın.