izmir

6-7 yıldır vazgeçemediğim ve hala irdelediğim kararın başkenti.
niyesini nasılını daha kendime adam akıllı anlatamamışken çok kişiye söz ettim bundan. her ne olursa olsun beni istanbul’a bağlı kılan şeylerin önemi bir yağmur bulutundan farksız; can sıkıcı ve geçici.
lakin bugün en yakın dostlarımdan biri izmir’den geldi, 2 yıla yakın görüşmemişlik sonrasında değişimin buruk ve tuhaf bir tat verdiği anı yaşadım. onun dünyasındaki izmir şuan içinde bulunduğum istanbul’dan vasattı. yine herkesi sürüklediği gibi, şehre bok atmayalım insanları öyle böyle şöyle kanısına varmaya başlıyorsun ki, bir kere görüp vurulduğun urla ve aklımdaki ev, aile vs., bornova’nın kalabalığa rağmen duru cazibesi gözümün önüne geliyor.
uzun bir yaşam maratonundan sonra dingillikle ölümü bekleme anını sefa ve huzura dönüştürecek şehir.
şehirlerdeki insanları çok dert etseydik hem, bilirsiniz...