sunay akın

gecenin şu vakti gayet neşeli sohbetinin arasında aniden okuduğu şiirle beni dağıtan şair.

"
Bilerek mi yanına almadın giderken
başının yastıkta bıraktığı çukuru?

Güveniyordum oysa ben sevgimize
Vapur iskelesi ya da tren istasyonundaki saatin doğruluğu kadar..

Beni senin gibi bir de annem terketmişti
-ki göbeğimde durur, onun yokluğundan bana kalan çukur.. "