görükle

her zaman demişimdir; "küçük eskişehir."

4. sınıf öğrencisi olacağım artık. eski heyecanlar geride kaldı benim için. gözlerimde kapalı bundan sonra. çorbamı kaynatırım, önüme bakarım. kim kimi yemiş, kim kimle yemiş, umrumda dahi olmaz.

nelere ev sahipliği yaptı bu köy. yalnızca söylemi kolay olsun diye köy. nerede böyle köy ?

aklı olan kız burada eve çıkmaz, tek olumlu yanı okula yakınlığı. öğrenciyi sömürme için açılan işletmeler cabası.

ayrıca kafada dinlenilmiyor eskisi gibi. maç olur, biter, son ses arabalarla gezer ibneler. maç neyim olmaz, yine hava basar ibneler.

yaz olur, hava sıcaktır. bunalırsın evde, sınav haftasıdır, çıkarsın balkona, bir ders çalışayım dersin. eğer ki balkonun bizimkisi gibi üç caddeye birden bakıyorsa vay haline. yarım saat başına üzeri yarım giyinik kızlar geçer önünden. hepsi özgür, hepsi de namusludur kendilerince. aile yok başta, örtü yok haliyle bacakta...

yine bunalırsın evde, bir çıkayım dersin yerleşime, önüne bakarsın çıplak baldır, çevir başı, sola sağa bak, farklısını görürsen şanstır...