turgut uyar

paramparça

uzun bir günü bölüştük
doğayla ben ikimiz
bir de çocuk

sımsıcak paramparça

kaynayıp yuvarlanıp gidiyordu deniz
evlerle dolu bir kıyının yanısıra

uysal ve alafranga bir deniz
elbette parlıyordu arasıra

öyle ki bir tenha saatçinin
aralıklı ve kırmızı akşamında

ama sımsıcak paramparça

ne olduysa oldu sessiz ve uzun öpüştük
belki bir tatilde belki bir masada
ikimiz

çünkü çaylaklar henüz göçmüştü güneyden
belki vakit akşamdı
ve baharın zevki var

sımsıcak, zevki var ama paramparça

adını koyamadığım bir yoksunluktu
duvarda duran o resim
ve içimi sorma

biren düşündüm bilmek
neye yarar dalga olmayı
dalga sonsuz bir birim olmalıdır
kıyıda ya da uzakta

kırmızıyım ve durmadan ufalanırım
ergin bir yaz gününde sımsıcakta

hatun ne kadar iyi bir adam bilmez miyim

sımsıcak ve paramparça

yani paramparça