127 hours

hakkında hiçbi’ şey bilmeden ve okumadan izlediğim film. iyi ki hiçbi’ şey bilmiyormuşum çünkü bende şu an bıraktığı etkiyi bırakmazdı. cidden sıkılmadan izlenebilecek filmden biri bu da. yaklaşık 5 5 ay önce izledim ve hala hakkında konuşuyorum, sahneleri düşünüyorum, adamın hayatına bakıyorum, yazılanları okuyorum. mükemmel anlar, mükemmel sahneler vardı. ayrıca james franco cidden iyi oyuncuymuş. çünkü o umutsuzluk ya da umut, korku, mutluluk bütün duyguları cidden çok iyi verdi. izlemey değer derim ben.

spoiler

“düşündüm. parçalar oturmaya başladı.
benim… yaptığım seçimler yüzünden.
bunu ben seçtim.
bu kaya,hayatım boyunca beni bekliyormuş.
yaşamın başından beri, daha bir meteor parçasıyken, milyonlarca yıl önce tam buraya düşmeyi beklemiş. tam buraya…
tüm hayatım boyunca buraya sürüklenmiş durmuşum.
doğduğum andan beri… aldığım her nefes… yaptığım tüm o şeyler..
beni evrendeki bu çatlağa sürüklemiş. “

sanırım bu replik yalnızlığı seçen insanları özetleyen replikti.

spoiler

edit: gerim gerim geriyor bu film yaa. midemi de mahvetti bi’ ara valla gittim elimi yüzümü yıkadım devam ettim. o kol kesme sahnesi pek de rahat izlenebilecek bi’ sahne değil.