behzat ç.

ankara polisiyesi. kalanı spoiler izlemeyen okumasın, okuyanı uyarsın, bi şeyi de bizden beklemeyin aq...

--spoiler--
63. bölüm benim gözümde son birkaç bölüm içindeki en iyisi. aceleye getirilmiş çözgüler, gereğinden fazla hızlı veya yavaş akan bir konu yok, gayet tadında ilerleyen bir bölüm oldu.

eveet, bölümün öne çıkanı selim götvereni oldu. behzatseverlerin ekserisi bu herife feci diş biledik, yanımızda yöremizde olsa ağzını burnunu kırardık o derece. ilk defa rahmetli erol taş'ı yolda döven tiplerle empati kurma noktasına geldim. bu hakan hatipoğlu ya kendini fena geliştirdi, ya da harbiden yavşak bilemedim artık...

diğer öne çıkan da hayalet oldu. hayalet her bölüm yüksek oynuyor ama bu bölüm bi depar çaktı. hele eda'yı tebrike gelirkenki samimi sırıtışı tam bir fenomen sahne oldu. ancak gerçek bi arkadaş bu yüz ifadesini verebilirdi. keza akbaboş'un evindeki "ben de bişi diyecem" derkenki "yonca görmüş eşşek sırıtışı" yapması da aynı şekil. bu iki sahnedeki dizi için küçük belki ama kendi için dev adımlarla gönlümü kazandı. eda'nın utangaçça teşekkür etmesini de atlamayalım. bravo eda, yani seda.

ha akbaboş'un elife laf sokması, gıcık oluyorum demesi de elif'e kıl olanları temsil etmesi bakımından önemli bi ayrıntıydı.

öte yandan şu savaş arkadaşı da bi kenara ayırsak diyorum senarist abilerim. ilk başta da be herif üzerinden yapılmak istenen gizem tırt çıktıydı, şimdi de öyle, çok zorlama olmuş. savaş dediğin tip, şekil ve şemal gereği yanındaki o iki tipe uygun bi format değil. savaş, bi çankaya bebesi iken diğerleri bildiğin keçiören bebesi veya o şekil. olmamış, yağ ile su gibi olmuşlar. neyse ki bi bölümde kapandı olay, daha da bu eleman fazla odak noktası olmasın mümkünse.

diziye son giren tayfadan bahri, süper bi karakter diyerek iyi geceler dileyelim efenim.

--spoiler--