ankara

çok garip şehir. birsürü anımın ilk kaynağı oldu üniversiteye gelmemle. o değil de sevgilimden ayrıldıktan sonraki ilk memleketten ankara'ya dönüşümde "lan ben şimdi napıcam." falan demiştim, "beni kim karşılayacak?" gibi sorular sikelemişti beynimi. ama insan alışıyor her şeye, zamanla, ya da alıştığını sanıyor ya da alıştığına alışıyor. olmadı di mi? çok kötüyüm bu aralar sözlük.