yaşam

Garip zaman parçası.

Her sahip olduğumuz şey, biraz daha çalıyor cazibenden.

sanıyoruz ki güzelleşiyorsun, her bastığımız basamakla yukarı çıkıyoruz, aşağı nasıl ineceğimizi düşünmeden.

Mutluluk, aslında çalınmış bir "an" başkasının güzel bir "anından". Farkında mıyız, hayır!

Basamakları çıkarken aklımızda hep bir sonraki basamak, ve o basamağı görmek için yukarı bakmalıyız. Ayaklarımızın altında olanlardan bize ne! Arkamıza da bakmıyoruz, çok yükseldiğimizden, üşüdüğümüzden fark etmezsek öleceğimizi.

Yaşam, yükselmektir işte o garip zaman parçası boyunca süren.

"tecrübe" diyerek masumlaştırdığımız, kanaması geçmeyen yaramızı vurup sırtımıza, irin akıta akıta çıkıyoruz.

Aynaya da bakmıyoruz üstelik, doğru söyleyen (kendi aynamız) düşüncelerimizi birkaç basamak önce kör, sağır ettik. Yalancı aynaların kör ve sağır kahkahalarına "mutluluk" dedik.

Sonra baş aşağı düşmeye başladık biz, "işte bitti basamaklar yukarı doğru son hızla uçuyoruz!"

düşüyoruz aslında farkında değiliz...