beşiktaş

kızgın kalamadığım sevdamdır. defalarca 'tamam bu sefer son', 'artık umurumda değil', 'bir daha da maçını izlersem..' dediğim, ama iki gün sonra kızgınlığımı unutup yine aynı heyecanla her gelişmesini, her hareketini takip ettiğimdir. kopamadığım, vazgeçemediğim canımdır.

bugün büyük üzüntü yaşatmıştır kendisine güvenen taraftarına. kendi adıma konuşursam, bunalımın eşiğine getirmiştir beni. bazılarına göre bu belki de abartılı bir tepki olabilir, sonuçta kaybedilen sadece bir maçtır, ama bizim için kaybedilen çok daha fazla şey var bu takımda. biz 100. yıl ruhumuzu, ilhan'ımızı, pascal'ımızı geri istiyoruz. biz takımımıza güvenebilmek istiyoruz. kazanamasak bile güzel futbol oynacağımızdan emin olmak istiyoruz, sonuna kadar mücadele edeceğimizden emin olmak istiyoruz.

bize bunları verin, yıldızları değil. sadece çocukluğumun beşiktaş'ını. çok mu fazla şey istiyoruz?