behzat ç.

--spoiler--
amirimi iki konuda uyarmak istediğim ve bu gece resmen yumruk yemişten beter eden ama vurdukça diğer yüzümü dönesim gelen dizidir...

usta bak seni sevdik, alıştık, eve kabul ettik,
akbabanın mahzun yalnızlığına,
hayaletin aşık oluşunun güzelliğine bakakaldık,
harunun çaresizliğine acırken hayata kahrettik.
sen içerken bazen hiç içmediğimiz arkadaşlarımızı hatırladık çünkü arkadaş ne demek onu hatırladık.
sen küfrederken seninle küfrettik, kime kimseye değil hayata küfrettiğimizi bildik...
sen her “babacık” diyen bernayı gördüğünde elimiz tahtaya gitti vurduk,
sen her yenilmiş olduğunda dürüst kalıp kaybedenleri sevdik,
sen bu geceki yaptıklarını yapmasan da biz senin onları yapacak adam olduğunu bildik,
çünkü adam olduğunu baştan bildik...
pazar gününün evin yemek ve banyo buharı kokan gecesini sana ayırdık, hatta sana verdik.
bak böyle dizi karakterine mektup yazar hale geldik, kişiliğimizi böldük...
bu geceki gibi dizi seyrederken “yürü be koçum” diye izledik...
ama söyle o serdarla emraha onları da yakarlar, yakmaya çalışırlar...
sizden önce yananlar bile böyle ani, güzel ve aleni geçirmedi biliyorsun...
ha ama diyorsan ki “ben yanmasam, sen yanmasan”,
tamam aq yanarız beraber.
bir de esrakeş oldun bu gece, yanmasan da yanacaksın be usta.
(bkz: behzatç yüzünden sıyırmak)

--spoiler--