hayata dair iç burkan detaylar

hic sevmedigim detaylar bunlar.
ustelik bunlar detay da degil.
onlarcası var etrafımda.
sadece gorunce, tanık olunca kafamı ceviriyorum. bakamıyorum artık.
dusunmemeye calısıyorum.
olmuyor!

gonullu annelik yaptıgım ilk yıl. yuvaya ilk gidisim. yemek yiyor 6 yas ustu cocuklar. oylesine bos bos bakıyorum. bir taraftan kendimi zorluyorum aglamamak icin. bir kız cocugu geldi yanıma. yaklasık 12 yaslarında. bana yemek yedirirmisin dedi. peki dedim. oysa biliyorum ki tek basına yiyebilir. corba var onunde, kasıgı sen tut dedi, sasırdım ve bir bebege mama yedirir gibi yedirdim. sonra bu sarı saclı minik kız yanındaki arkadasına dondu, bak benim annemde aynen boyle yapıyordu bana dedi. sonra arkadası da corabım cıktı giydirirmisin abla dedi. bu cocuklar sırasıyla tek tek benimle ve diger gonullu annelerle temas etme yarısına basladılar. bu kadar muhtaclar ilgiye. hic mutlu olmadım, cıktım bir guzel agladım. simdi bunun neresi detay? hayat boyle bir sey iste. garip.