ölüm

geride kalanların ruhlarını param parça yapan sonsuzluk.

--spoiler--
galiba duygularımı yitiriyorum. yakın çevrem ölüm oyunlarıyla duygularımı yitirmek için elinden geleni yapıyor. büyüdükçe bunlarla karşılaşılmakta diye kendimi her defasında avutuyorum, böyle büyülünüyor demek ki diye. lakin şöyle bi çevreme bakıyorum da, son 2 senede bu kadar çok, ani yok oluşu yaşayan yok. bu büyümek değil, bu gerçek bi eziyet, göz göre göre şahsi duygularının yok olmasını izlemek. bağırsan rahatlanmayacak, yazsan atılmayacak hal aldı. şu put gibi kalıp da boğaza yumruk gibi düğümlenen şey artık gerçek anlamda dayanılmaz hal aldı. gerçek anlamda. senin de mekanın cennet olsun neslihan'ım, güzeller güzeli kızım. güzelliğinden vazgeçmek sana hiç yakışmadı. gerçek anlamda.

yakın arkadaşım, çocukluk arkadaşım, kuzen arkadaşım arkadaş arkadaşım vs vs trafik kazaları derken, bi de elimde büyüyen aile dostumuzun kız çocuğunun hayatından vazgeçip kalbine bastığı tetikle hayatından vazgeçmesi dayanılmaz duygu.
kusamıyorum. içimdeki olan tüm yoğunluğu kusamıyorum. duygularım, öyle çekilmez hal aldılar ki.. yazacağım cümleleri bile tamamlayamıyorum.

niçin yaptı? neden yaptı? bu nasıl bir cesarettir?
bir aile için ne zordur allah'ım.
güzelliğini toprağa bahşetti. toprağı bol olsun.

--spoiler--