huzur bulmak

"pencereden bakıldığında zar zor seçiliyordu çiseleyen yağmur. arkasında siyah fon olan küçük bir kedinin miyavlamasına karışıyordu rüzgar ve yere düşen damlaların oluşturduğu sesler.. adeta doğanın şarkı söylemesi gibi, huzur verici, sakindi bu soğuk gün. içeride yanan sobaya rağmen, pencerelerin hepsini açmış, o ıslak toprak kokusunu çekiyordum içime. çektikçe kış oluyor, soğuyordum. bulutlar ıslanmış pamuk bezeleri gibi grileşmiş, ağırlaşmış, güneşin sıcağını çekip alıyordu üstümüzden.. ne hüzünlü gündü; ışık bile bir ayrı buruk giriyordu pencerelerden içeri... o an elime tutuşturulan bir bardak sıcak çayla yerimden sıçradım. kanepeme kurulmuş, sobayı arkama favori penceremi önüme almıştım ki, tüm rüya bir anda sona erdi. bir çayın hayatıma girmesinin bende yarattığı huzursuzluğun nedenini anlayamamıştım. umutsuzca başımda dikilen o sevdiğim insana döndüm. bana müşade altında olması gereken bir akıl hastasıymışım gibi bakmaktaydı ki göz göze gelince birden sevecenleşti. işte o an gözlerinde onun da beni ne kadar çok sevdiğini okuyabildim, huzur buldum..."
Yasemin Öztemür(ben)