Bazen insanlarla neden biraz mesafeli durduğumu unutuyorum. Hemen birisi yarı yolda bırakarak hatırlatıyor sağ olsun.

Bazen hiçbir şeye anlam veremiyorum.mesela insanlar çoğu davranışımı, çoğu alışkanlığımı ve tercihlerimi garipsiyorlar. Bana anormalmişim gibi davranıyorlar. Aslında kendileri anormal, o kadar tekdüze ve basmakalıplar ki anormalleştiklerinin farkında değiller.ben kendimi bildim bileli çay içmeyi sevmedim ve sevemeyeceğimde. Bir ortamda çay sevmediğimi ve içmeyeceğimi dile getirdiğimde sanki şirk koşmuşum gibi garipseniyor ve bu horgörülüyor. Neymiş çay içilmezmiymiş hiç? Çaysız olurmuymuş? Kendileri günde bir demlik içermiş falan filan.ama kimse sorgulamıyor çayı neden içiyoruz diye. Yıllar yıllar önce dedelerimiz ninelerimiz ülkemizdeki çay bolluğundan ve her şeyin yanında tadını bozmadan içilebildiğinden olsa gerek içmişler çocuklarına içirmişler derken gelenek haline gelmiş ve herkes büyük bir alışkanlıkla içer olmuş. Peki ya çay yerine örneğin ıhlamur olsaydı? Ihlamur içiyor olmazmıydı bugün herkes? Çay edebiyatı yerine ıhlamur edebiyatı olmaz mıydı? Gerçi çay edebiyatı neyse çay dediğin sıradan bir içecek işte.insanlar neyi neden nasıl yaptıklarını incelemeden düşünmeden başkalarını kınar olmuş. Bu ve bunun gibi onlarca şey kendimi graip ve yalnız hissetmeme sebep oluyor işte.

Evime gelen temizlikçi abla yarısına geldiğim 2000 parçalık puzzle'ımı derlemiş toplamış kutusuna koymuş. işini titizlikle yapmak budur.

babama kanka değilde kayınço olacağımdır.

anne ve babanın ayrılık sebebiyle 8 yıldır görüşmediğim babamın soyadını taşımak istemeyip beni büyüten yetiştiren anneannem ve dedemin soyadını almak isteyişimle ortaya çıkan durumdur.

böylelikle; annemin ve teyzemin kardeşi, teyze çocuklarının dayısı, eniştem ve babamın kayınçosu, dedem ve anneannemin oğlu olacağım. çok karmaşık işler, neyse ben gidip bi kadeh tiski içeyim bari.

Amcamın yakın arkadaşı, 7 yaşında 40 kilo olan yeğenime ''Büyüyünce ne olacaksın bakayım?'' diye sordu. Amcam araya girip cevap verdi. ''Godzilla olacak amcası...''

Yemek yerken en sevdiğim kısmı hep en sona bırakırım. Mesela etli yemek varsa en son eti yerim. Bir türlü vazgeçemiyorum bu huyumdan, yapıştı kaldı.

Yurdum ablalarıyla halk otobüsündeyiz. inecekleri durağa yaklaşınca ablalardan biri şoföre, "Biz de burda inelim mi gardaş?" diye sesleniyor izin ister gibi. Şoför amcamın soğukkanlı cevabıysa: "Siz bilirsiniz abla."

Okula, işe gitmiyorum. hafta sonları ve haftaiçi günleri arasında benim için hiç fark olmamasına rağmen cuma günleri anlamsızca seviniyorum.

"Yanında seni ısıtacak biri varsa üşümek gerçekten güzeldir". Can Dündar'ın bu sözünü evden dışarı çıkınca daha iyi anlıyorum. Canımsın kombi.

hem futbolu hem de kişiliğiyle tabii ki sergen yalçın. ülkemize daha iyisi gelmedi. futboluna doyamadık ama neyse ki televizyon ekranlarından da sık sık izleme şansımız oluyor kendisini ve en tarafsız dobra yorumlarını.