Söz konusu Galatasaray olunca taraftarın beklentisi her zaman yüksek oluyor. gelin görün ki iş öyle olmuyor. en nihayetinde bütçelerinin sınırları olan kulüpler dönemsel olarak yükselişe geçse de avrupada istenilen başarılar elde edilemediğinde bazı ataklar sürdürülebilir olmuyor. bundan dolayı bir kaç sene üst üste yapılan hunharca transferler aniden kesildiğinde takım küçüklmeye gidiyor intibası uyanabiliyor. bu da taraftarın ednişe etmesine sebep oluyor. bu sezon da benzer bir durum oldu. sene başında dökülen paralar Osimhen, sane, ilkay gibi transferler taraftarın sürekli böyle gideceğini düşünmesine sebep oldu. ara transfer dönemi bir tamamlama dönemidir. işte bu noktada taraftarın beklentisi tabi ki bir orta saha trasnferiydi. ama işte ülkemizde transfer politikaları aslında tüm takımlar için doğru planlanmıyor. Fenerbahçe forvet lazım olan kadrosunu orta sahayla, Galatasaray ise orta saha gereken kadrosuna kanat oyuncularla katkı yapmayı tercih etti. buradaki asıl sıkıntı alınan oyuncuların gurme takipçiler dışında pek tanınmıyor olmasıydı. üstüne bir de transferlerden orta saha olan şampiyonlar ligi kadrosuna eklenmeyince taraftar tabi ki sesini çıkarmaya başladı. bunlara yönetime ve okan hocaya olan tepkiler de eklendi. kendi adıma kazımcanın gönderilmesini asla anlayamadım diyebilirim. aslında tek bir orta saha trasnferi ama nokta transfer yapılması yeterli ve tatmin ediciyken aspirilla trasnfer ve nhaga nın kadroya eklenmeyişi tüm işleyişi bozdu bana göre. kısmet diyelim. bundan sonra taraftara düşen desteklemek ama işler yolunda gitmezse de biz demiştik demek.

https://www.youtube.com/watch?v=Ckom3gf57Yw

her grubun olmazsa olmazıdır.

arkasından şaraba düşünce utandım.

dinleyin, adam kendi çapında gayet iyi.

introdaki keman sesi yüzünden durduk yere aşık oldum.

imkansız bir girişimdir. asla inanmadığım bir tavırdır. birisi muhakkak yalan söylüyordur.

başlığı açan yazara neden açtığını sordurtan bir sorunsal.

her kullandığımda aynı tepkiyi alıyorum harbiden bilinmiyor mu?

önermem durduk yere dert sahibi olursunuz.

geçmiş beni bende bırakırsa ben de bırakırım. şart koşuyorum.

kendisine saygı duymaması yeterlidir.

37 yaşında öğretmeni olacağım alandır. dünyanın kurtuluşunun özel eğitimden geçtiğini iddia ediyorum o derece bağlıyım mesleğime.

polisiye roman seviyorsanız eğer yerli yazarlar içerisinde en iyisi, hatta tek iyisi ahmet ümit'tir. ben istanbul hatırası ile çok geç tanışmıştım. sonra da önünü ardını alamadım durmadan düştüm bu çukura. kesinlikle okumalısınız. tarih seviyorsanız daha bilhassa okumalısınız. istanbul hatırası ve beyoğlu rapsodisi ile kendinizi başkomiser nevzatın evrenine hapseder sonra da alakalı alakasız tüm romanları ve hikayeleri okumak istersiniz. rehber diye başlık açtığımın farkındayım da halim olmadığının farkında değildim. daha sonra ayrıntılı yazacağım ama önerimi dikkate alın derim.

bu itirafı kendime yapabildiğim gün söz buraya da yazıcam.

viskileri unutma diye üstteki kullanıcıya hatırlatmamdır.

odam olması.

artık seni sevmekten korkmuyorum. bundan sonra olacaklar korkutuyor daha çok. seni sevmekten korkuyor olsaydım sadece, sürekli kurduğun cümlelerden sonra benden cevap bekliyor olmanı isterdim. halbuki şu an sadece dinlemek istiyorum. cevap bekler bakışlarını görmek istemiyorum. gece bir saatten sonra bana yazmanı istemiyorum. seninle konuşmak seninle hayal kurmaktan daha cazip değil. düşüncelerimde konuşmuyoruz, ben çoraplarını düşünüyorum kim bilir ne sevimlidir diye. sonsuzluğa bakan uçurum kenarında kamuran akkor dinlemeyi düşlüyorum. en son ben konuşayım sen sus istiyorum. öylece duralım. sen bir taş at ben izlerim. git getir de getireyim. benden istediklerin zor olsun ki ya sonra başka bir şey istemezsen diye korkmayım.

moruk sınırı kaç?

bazen içinde boğuştuğum boşuna gayret alanı. her şeye bahane bulmanın başka yöntemi.