omahi

"Köfteci joseph" olarak adı değiştirilecekmiş.

görsel

Trafikten kaçmak için mecburen uygulanan yöntem.

Arabayı bırakıp metroya doğru yürürken Rose ve Jack'in veda sahnesi gibi hissettiriyor ama olsun.

Şahsım adına, okula gitmemden mütevellit aktif olamıyorum.

Yeni eğitim öğretim sistemiyle ortaokula geçtim eskisine göre ilkokul 5 oluyor.

Zor ve zevksizdir.

Babamın, "seni yanıma(rusya'ya) alacağım ama dilini geliştir" demesiyle bir heves gürcü bir kadından ders almaya başlamıştım. Kadın telaffuza takıntılıydı, ben de bir o kadar ilgisiz... sürekli şöyle diyaloglar yaşanıyordu;

+ evet siz söyleyin çitiiri.
- şitiri.
+ şitiri değil, çitiiri.
- peki.

Hiç beklemediğiniz bir anda, en güvendiğiniz kişi ya da en çok inandığınız hayal, avuçlarınızın arasından kayıp gider. Sanki zaman durmuş, dünya size sırtını dönmüş gibidir. O an, yalnızca sessiz bir acıyla dolu bir boşluk kalır geriye. Kalbinizde açılan o yara, derinlerde saklanan bir sızı haline gelir ve her hatırlayışta sizi yeniden sarsar. Bu acının içinden geçerken, kendinizi kandırmak ya da kaçmak yerine, ona sarılmak zorunda kalırsınız. Çünkü hayal kırıklığı, insanın büyümesi için ödemesi gereken bir bedeldir.

Dün kurumdan arkadaşlarla buluşmaya giderken takmıştım).

görsel

Gitmek, sessizce düşen bir yaprak gibi,
Her adımda biraz daha uzaklaşmak gibi,
Kalbimde taşıdığım o ağır hüzün,
Beni senden koparan, bu derin sükûn.

Yollar uzar, içimdeki sesler çoğalır,
Her köşede bir anı, her adımda hatır,
Ama gitmek gerek, kalmak zordur artık,
Gönlümde büyüyen o eski kırıklık.

Gözlerimde kalan son bakışın izi,
Aklımda yankılanan ayrılık sözü,
Belki de en zorudur geride bırakmak,
Ama bilirim ki, gerektir gitmek zorunda kalmak.

Her ayrılıkta bir umut saklı belki,
Ama geride kalan acı, dinmez ki,
Gitmek bir kurtuluş, bir kaçış değil,
Gitmek, kendini bulmak, bir yol, bir delil.

Kıyısında durduğum bu uçsuz bucaksız deniz,
Her dalgada bir özlem, her esintide bir hüzün sez,
Ama gitmek gerek, gönlümdeki ağırlıkla,
Her adımda biraz daha uzaklaşmakla.

Gitmek, belki de en büyük cesaret,
Kalmaksa, en zor fedakârlık elbet,
Ama yollar uzundur, ve gitmek gerek,
Her vedada bir parça bırakıp gitmek gerek.

Öncelikle, gergin hissetmenin çok normal olduğunu bilmeni isterim. Ben de 21 Ağustos'ta beyin ameliyatı (kraniotomi) ve 25 Ağustos'ta mitral kapak ameliyatı geçirdim. Anestezi süreci hakkında biraz bilgi vermek istiyorum.

genel sağlık durumun değerlendirilecek. Geçmişte yaşadığın sağlık sorunları, geçirdiğin ameliyatlar, kullandığın ilaçlar ve varsa alerjilerin hakkında sorular soracaklar. Örneğin, ben anestezi öncesinde tansiyon durumumu ve geçmiş sağlık sorunlarımı detaylıca anlatmıştım. Bu bilgiler, anestezinin nasıl yapılacağını belirlemek için önemli.
Ayrıca, kan tahlilleri, EKG (kalp elektrosu) gibi bazı testler yapılabilir. Bu testler, vücudunun anesteziyi nasıl tolere edebileceğini ve olası riskleri değerlendirmelerine yardımcı olur.
Ameliyattan önce belirli bir süre (genellikle 6-8 saat) yemek yememen ve su içmemen istenir. Bu, mide boşken anestezi yapılmasının güvenli olması için gereklidir. Anestezi sırasında mide içeriğinin solunum yollarına kaçması tehlikeli olabilir, bu yüzden bu kuralı dikkatlice takip etmelisin.
Ameliyathaneye gitmeden önce ya da ameliyathane içinde, el ya da koluna damar yolu (intravenöz hat) açılacak. Bu damar yolu üzerinden anestezi ilaçları ve diğer gerekli ilaçlar verilir. Damar yolu açıldığında hafif bir rahatsızlık hissedebilirsin, ama bu genellikle çok kısa sürer. Anestezi uzmanı, damar yolundan önce sakinleştirici ilaç verir ve ardından anestezik ilaçları uygulamaya başlar. Uygulama sonrası birkaç saniye içinde derin bir uykuya dalarsın. Bu süreçte hiçbir şey hissetmezsin. Anestezi uzmanı, ameliyat boyunca seni sürekli izler, hayati fonksiyonlarını kontrol eder ve anestezi seviyesini ayarlar.
Ameliyat bittikten sonra, yavaşça uyanmaya başlarsın. Uyanma süreci genellikle sakin geçer ve ameliyatın bitmiş olduğunu fark edersin. ilk başta hafif bir sersemlik hissedebilirsin, ama bu normaldir. Anestezi ekibi, uyanma sürecinde de seni izlemeye devam eder ve herhangi bir rahatsızlık hissedersen hemen müdahale eder.

hayal de kurar.

"bu yıl şampiyonuz."

çok teşekkür ederim herkese, milyon kere teşekkür ederim. soran, dua eden, iyi dileklerini söyleyen tüm herkese. ne kadar dikiş yerlerinde ağrılar olsa da, gayet iyiyim. hatta şu an göl kenarında yerleşen bir restorandan eve dönüyorum, çalıştığım kadar gezmeye, dinlenmeye ve güzel zamanlar geçirmeye çalışıyorum. hepimiz iyi olalım, daima güzel günler yaşayalım.

görsel

Çayı lipton, donu ip don dur.

Evet

Yârân-ı zamanın kaybıdır bu cân-ı mâder,
Ağlarım gönlümde hüzün dolu zülf-i perişân,
Sâbit değil gönlümün avâresi, dem-i giryân,
Serâp-ı hayâllerle bezendi bu zârân.

Efkâr-ı şebnem misâli dökülür gözümden yaşlar,
Mahzun gönlüm titrer, feryâd eyler nâkıs kader,
Dünyâya sığmaz kederim, felek vurur sînemde şimşekler,
Sevdaya tutsak gönlüm, mahbûbuna hasretler.

Bendeki âh-u efgân, dağılır kâinatın sînesine,
Her nefeste ömür tükenir, kalbim aşka minnettar,
Âh, ey sevdâ, sen benim tek vefâkâr,
Bu âlemde kaybolur her fâni, aşk bâki kalır.

Sükût-u zamânın ardından gelir elbet bahâr,
Lâkin gönlümün bahârı soldu, kaldım yar,
Gözlerimden düşen her damla, âlem-i hayâl,
Gönlümde bir hatıradır, artık mâzîde kalan bu hâldir, serâp.

Ömrüme gelişin belki de kaderimin en mutlu, en güzel anıydı. Ya da hayatımın en ağır yükünü omuzlamamın başlangıcıydı. Gelişinle birlikte, aklım ilk kez kalbime boyun eğdi. Birini ilk kez bu denli özledim. Erişilmezliğinin verdiği acıyı bile seninle sevmeyi öğrendim. Yattığımda aklımı son kez meşgul eden, uyandığımda zihnimi ilk dolduran sendin. Seninle, acının bile tatlı bir özlemi barındırabileceğini öğrendim. Ancak tüm bunlara rağmen, içimdeki olmazlarımı değiştiremedim... Varlığın öyle derin bir çaresizlik ki, ne sana yönelebiliyorum ne de senden uzaklaşabiliyorum.