bugün
- dünyanın sonu5
- üstteki yazar hakkında fikrini söyle41
- hem ahmet kayacı hem atatürkçü olmak14
- bu ülkede pezevenkler kemalisttir28
- uysaljakoben24
- mafyaya özenmek3
- memesini küçülten kadına kocasının sitem etmesi7
- laikliğin halka sorulmadan getirilmesi28
- sahte yatırım çetesine dev operasyon2
- yazlıkçı teyzeler3
- masumiyet körlüğü5
- gece yıldızları izlemek5
- nasıl bir kadınla evlenilmeli7
- istanbul'un en dik yokuşları2
- sözlüğe yeni gelmiş numarası yapan eski yazar4
- milli takım'ın venezuela maçı hazırlığı2
- ispanyolca seviyesini bir cümle ile belli etmek2
- nikol paşinyan'ın seçim videoları2
- kendini dinlemek5
- özel'in talebiyle zeyrek'e 950 bin euro verdim15
- bebe aspirin in tadını çok ama çok özlemek2
- katatespizartmasi9
- faizin olduğu yerde bereket olmaz5
- evlilik masrafları17
- pokemon crystal2
- ıssız adaya düşmek3
- memelerde estetik algısının dönüşümü5
- özgür özel mallığı6
- kendi değerini başkalarının gözünden ölçen insan10
- soul calibur2
- kadınların aradığı erkek modeli11
- galerinizde bulunan en saçma fotoğraf6
- leonard cohen2
- mokv geldi mi8
- penis deliğinden içeri giren kene10
- michael jackson's moonwalker2
- sizleri seviyorum çiçeklerim6
- bu dünyaya çocuk getirmek17
- karton toplayan prenses ve yedi penisler7
- mesai bittiği gibi çıkmanın ayıp sayılması9
- blok33
- buddy dude'nin fotosunun yapay zeka çıkması28
- bir hatunu kıvama getirip yatağa atmak8
- gitme isteği3
- göt deliği yalatmak11
- rümeysa eker6
- gül gibi kız olma kriterleri9
- arda güler5
- en gey özelliğiniz10
- aşkın matematiği3
sevdiği entry'ler
Kişisel gelişim kitapları. O kadar çok okudum ki, oysa o kitaplarla zaman tüketeceğime Rus edebiyatını bitirseydim insana ve hayata dair daha çok şey öğrenirdim.
düşük zekâlı olmak için:
aşırı;
-milliyetçi
-laik
-sosyalist
-hümanist
-kuralcı/kural tanımaz...
olmak yeterlidir. ifrada da tefrite de kaçmamalı. ortalarda takılın işte.
aşırı;
-milliyetçi
-laik
-sosyalist
-hümanist
-kuralcı/kural tanımaz...
olmak yeterlidir. ifrada da tefrite de kaçmamalı. ortalarda takılın işte.
Öpülecek eller toprak altında...
annem sağken bir keresinde kutlamıştım anneminkini. annesi olmayanlar için buruk geçen bir gün. annesi olanlar ne şanslı. annelerin kıymetini bilmek lazım. keşke annem erkenden kalp krizi geçirip ölmeseydi.
evdekilerin bir hafta, iki hafta, bir ay bir yere tatile gitmesiyle aynı şey değildir.
taşınalı sekiz ay oldu galiba. herkes uyusun da kendime vakit ayırayım diye beklediğim, gece tek başıma resim yaptığım kitap okuduğum zamanları özlüyorum. öyle saçma ki aylardır yalnız kalsam da vakit ayırsam dediğim hiçbir şeyi yapmadım.
günde tek öğün en kolay yemeği yiyorum.-hatta bazen çabuk çorba- oysaki ben yemek yapmayı sevdiğimi sanırdım. meğerse ailemin yaptıklarımı yemesini seviyormuşum. hiçbir şey pişiresim gelmiyor.
galon galon kahve içsem kafamı toplayamıyorum.
en kötüsü de aklımın bırakıp geldiğim şehirde, o evde kalması. ben bir aile reisiymişim annemin babamın evinde, bunu çok net anlıyorum. herkesten sorumluymuşum da lisede, üniversitede, şimdi atandığım yerde hep sorumluluğumdan kaçıp onları terk etmişim gibi bir his... hiç yakamı bırakmıyor. en son gittiğimde büyük bir kriz çıktı ben toparladım canımdan kanımdan gitti verdiğim emek. olsun ama kardeşim "abla sen hep gittin zaten yoktun ki" diyince anladım asla yetmeyeceğini ve bu çocukluktan başlayan başarısız aile reisliğini hiç bırakamayacağımı.
ben şimdi kendi evimde kalırım ama aklım kalbim duramadığım yerde.
taşınalı sekiz ay oldu galiba. herkes uyusun da kendime vakit ayırayım diye beklediğim, gece tek başıma resim yaptığım kitap okuduğum zamanları özlüyorum. öyle saçma ki aylardır yalnız kalsam da vakit ayırsam dediğim hiçbir şeyi yapmadım.
günde tek öğün en kolay yemeği yiyorum.-hatta bazen çabuk çorba- oysaki ben yemek yapmayı sevdiğimi sanırdım. meğerse ailemin yaptıklarımı yemesini seviyormuşum. hiçbir şey pişiresim gelmiyor.
galon galon kahve içsem kafamı toplayamıyorum.
en kötüsü de aklımın bırakıp geldiğim şehirde, o evde kalması. ben bir aile reisiymişim annemin babamın evinde, bunu çok net anlıyorum. herkesten sorumluymuşum da lisede, üniversitede, şimdi atandığım yerde hep sorumluluğumdan kaçıp onları terk etmişim gibi bir his... hiç yakamı bırakmıyor. en son gittiğimde büyük bir kriz çıktı ben toparladım canımdan kanımdan gitti verdiğim emek. olsun ama kardeşim "abla sen hep gittin zaten yoktun ki" diyince anladım asla yetmeyeceğini ve bu çocukluktan başlayan başarısız aile reisliğini hiç bırakamayacağımı.
ben şimdi kendi evimde kalırım ama aklım kalbim duramadığım yerde.
