bugün
- cumhuriyetten rahatsız olan insan19
- trabzonspor17
- yallah arabistan a diyen tip7
- true'nun çaylak olması11
- asperger sendromu5
- insanın kendiyle geçireceği zamana ihtiyacı olması9
- kadın şoför8
- kedi sevmeyen insan4
- fenerbahçe yi ayağa kaldıracak teknik direktör6
- bu kedi sevgisi nedir yahu5
- engineer2821
- 29 ekim cumhuriyet bayramı3
- egzotikbirkul3
- okula verilen çocuktan netice alamamak5
- son aylarda tipimin iyice kaymış olması10
- saban kırmak vs külot yırtmak2
- para kazanmak8
- kadın ayağı öpmek güzeldir4
- görükle den moskova'ya yürümek6
- gadi eizenkot5
- uzun yol otobüsleri2
- kimseye zararı olmayan kişi4
- binyamin netanyahu12
- galatasaray yüzyılı3
- nervio abla20
- yağmurlu havada beyaz pantolon giyen insan2
- 26 ekim 2026 galatasaray fenerbahçe maçı78
- günün sözü6
- ispanya2
- gece uyanıkları5
- yeni evli çift aktiviteleri16
- sözlük kızlarıyla pijama partisi yapmak17
- ismail kartal23
- nervio'ya evlenme teklif etmek29
- kelek çıkarsa gel götten sik beni abi diyen manav6
- modern türbanlı kadın vs mini etekli kadın3
- izmirli erkek vs trabzonlu erkek2
- ayağını emojiyle kapatan insan4
- ebu cehil karpuzu3
- efendiler yarın cumhuriyet ilan edeceğiz6
- bibi kazandı2
- yerde para bulmak9
- ya kahhar ya kahhar ya kahhar2
- ben bi gideyim tatlı yapayım2
- yazılımcıların flört edememesi8
- salçalı makarna13
- güzel bir kadının giydiği çorap5
- sözlüğe hareket getirecek şey8
- mutlu günleri beklemek15
- herkese veren biri4
sevdiği entry'ler
Kişisel gelişim kitapları. O kadar çok okudum ki, oysa o kitaplarla zaman tüketeceğime Rus edebiyatını bitirseydim insana ve hayata dair daha çok şey öğrenirdim.
düşük zekâlı olmak için:
aşırı;
-milliyetçi
-laik
-sosyalist
-hümanist
-kuralcı/kural tanımaz...
olmak yeterlidir. ifrada da tefrite de kaçmamalı. ortalarda takılın işte.
aşırı;
-milliyetçi
-laik
-sosyalist
-hümanist
-kuralcı/kural tanımaz...
olmak yeterlidir. ifrada da tefrite de kaçmamalı. ortalarda takılın işte.
Öpülecek eller toprak altında...
annem sağken bir keresinde kutlamıştım anneminkini. annesi olmayanlar için buruk geçen bir gün. annesi olanlar ne şanslı. annelerin kıymetini bilmek lazım. keşke annem erkenden kalp krizi geçirip ölmeseydi.
evdekilerin bir hafta, iki hafta, bir ay bir yere tatile gitmesiyle aynı şey değildir.
taşınalı sekiz ay oldu galiba. herkes uyusun da kendime vakit ayırayım diye beklediğim, gece tek başıma resim yaptığım kitap okuduğum zamanları özlüyorum. öyle saçma ki aylardır yalnız kalsam da vakit ayırsam dediğim hiçbir şeyi yapmadım.
günde tek öğün en kolay yemeği yiyorum.-hatta bazen çabuk çorba- oysaki ben yemek yapmayı sevdiğimi sanırdım. meğerse ailemin yaptıklarımı yemesini seviyormuşum. hiçbir şey pişiresim gelmiyor.
galon galon kahve içsem kafamı toplayamıyorum.
en kötüsü de aklımın bırakıp geldiğim şehirde, o evde kalması. ben bir aile reisiymişim annemin babamın evinde, bunu çok net anlıyorum. herkesten sorumluymuşum da lisede, üniversitede, şimdi atandığım yerde hep sorumluluğumdan kaçıp onları terk etmişim gibi bir his... hiç yakamı bırakmıyor. en son gittiğimde büyük bir kriz çıktı ben toparladım canımdan kanımdan gitti verdiğim emek. olsun ama kardeşim "abla sen hep gittin zaten yoktun ki" diyince anladım asla yetmeyeceğini ve bu çocukluktan başlayan başarısız aile reisliğini hiç bırakamayacağımı.
ben şimdi kendi evimde kalırım ama aklım kalbim duramadığım yerde.
taşınalı sekiz ay oldu galiba. herkes uyusun da kendime vakit ayırayım diye beklediğim, gece tek başıma resim yaptığım kitap okuduğum zamanları özlüyorum. öyle saçma ki aylardır yalnız kalsam da vakit ayırsam dediğim hiçbir şeyi yapmadım.
günde tek öğün en kolay yemeği yiyorum.-hatta bazen çabuk çorba- oysaki ben yemek yapmayı sevdiğimi sanırdım. meğerse ailemin yaptıklarımı yemesini seviyormuşum. hiçbir şey pişiresim gelmiyor.
galon galon kahve içsem kafamı toplayamıyorum.
en kötüsü de aklımın bırakıp geldiğim şehirde, o evde kalması. ben bir aile reisiymişim annemin babamın evinde, bunu çok net anlıyorum. herkesten sorumluymuşum da lisede, üniversitede, şimdi atandığım yerde hep sorumluluğumdan kaçıp onları terk etmişim gibi bir his... hiç yakamı bırakmıyor. en son gittiğimde büyük bir kriz çıktı ben toparladım canımdan kanımdan gitti verdiğim emek. olsun ama kardeşim "abla sen hep gittin zaten yoktun ki" diyince anladım asla yetmeyeceğini ve bu çocukluktan başlayan başarısız aile reisliğini hiç bırakamayacağımı.
ben şimdi kendi evimde kalırım ama aklım kalbim duramadığım yerde.