latin ruhlu hatun

2 yıl koynumda yılan besledim, bunlar ne ki?

Bir makine mühendisi eşinin kaybolduğunu bildirmek için polise gider. Polis sorular sormaya başlar:

+Eşinizin boyu ne kadar?
-Hiç dikkat etmedim.
+Göz rengi ne?
-Bilmiyorum.
+Saç rengi?
-Dönem dönem değişiyor.
+En son ne giyiyordu?
-Hatırlamıyorum.

Polis bir an duraksar. Sonra devam eder:

+Arabayla mı kayboldu?
-Evet
+Araba nasıl bir şeydi?
-177 HP Multitronik bir Audi A4. Siyah renk. Önden çekişli ve 1968cc motor hacmi var. 8 ileri s-tronik şanzumanlı, elektrokrom iç dikiz aynalı ve hidrostatik direksiyonlu.

Arkadaşın her gün "buraya taş dikenin aq" dediği yerde üniversite yazmaktır, geçmiş olsundur şimdiden.

Akıllı bir adam kendi tecrübelerinden yararlanır, çok akıllı bir adam başkalarının tecrübelerinde yararlanır.
çin atasözü.
ben malım herkese güvenirim.

Çocukların parka gitmek için dünyaya gelmesi durumudur. Tüm o afilli salıncaklar, coşkulu kayaklar, şehvetli tahterevalliler onları çağırmak için kurulmuş birer planın parçasıdır sadece. Yoksa bunun dışında her şeyi yapmak için parka gidiyorlar. Mesela annenin adını ezberlemek için, yere düşüp hayatı öğrenmek için, kavgacı ruhlarını şereflendirmek için, bir çocukken bir çocuğa yardım etmek için... bunları coğaltabiliriz ama en çok da bunu demek istiyorum;
Hayranlık uyandıracak bir şekilde izlenmek için...

Kalitesi yüksek ve saygın bir yazar. Evet.

görsel
Söz konusu fotoğraf. Özçekim tarihi.

Standartlasmis eylem gibi gorunde de cevreyi kafaya takmaktan kaynaklanir misal Ben. Sozlukten bir yazar ile tanistim ama oyle yurumece falan degil seviyeli muhabbet. Gel zaman git zaman duzgun muhabbetimiz(ki ben degerli saniyordum) benim dusundugum gibi degilmis. Bir sey oldugunu dusundum yazdim, ilgilenmek istedim. Ona su hissettigim cumleyi kurdum;

Seni hic bir kilifa sigdirmadan seviyorum... Arkadas olalim bulusalim goruselim beraber olalim diye degil kelimelerini seviyorum dedim.

Sanki ben bu cumleyi hic kurmamisim gibi askida kaldi.

Iste bizler kendilerimizi uzulmeye itiyoruz ozetlemek istedigim bu...

Terk edilmek; insan hiç alışmaz, alışamaz bırakılmaya, vazgeçilmeye, istenmemeye. Kaç kere gelse de başına hiçbir bağışıklık kazanmaz. Öyle tanımlanamaz bir kederdir ki bu; suçlu aşk zannettiğinden, sevgileri sorumlu tuttuğundan sevmekten vazgeçer gerekirse, kendini kendine mahkûm eder de riski göze alamaz. Aşk acısı zordur demiştim bir keresinde. Yanılıyorsun demişti bir arkadaşım, aşk acıtmaz, sevilenin gidişi acıtır.