zeyd bin desinne

darağacından peygamberimize selam gönderen sahabe.

Hz. Zeyd (r.a.), Hz. Hubeyb'le birlikte müşriklerce yakalanıp Mekke'ye götürü­len iki mazlumdan birisidir. Mekke'ye varınca, Safvan bin ümeyye, Bedir'de öldürülen babasının intikamını almak düşüncesiyle Hz. Zeyd'i, 50 deve karşılı­ğında satın aldı.

Safvan, Hz. Zeyd'i zincire vurup hapsetti. Bir müddet işkenceden sonra, idam etmek üzere Ten'im mevkiine götürdü.

Müşrikler idam ettikleri her Müslüman'a yaptıkları mahut ve iğrenç teklifleri­ni Hz. Zeyd bin Desinne'ye de yaptılar. "Gel, sonradan çıkmış olan bu dinden vazgeç, bizim dinimize gir de, seni serbest bırakalım." dediklerinde, Hz. Zeyd, ısrarlı ve ciddi kararını vakur bir şekilde müşriklerin suratına haykırdı: "Hayır! Vallahi hiçbir zaman imanımdan olmam, dinimden dönmem"

Bu sefer Ebu Süfyân yaklaşarak Hz. Zeyd'e sordu: "Ey Zeyd, Allah'ını sever­sen doğru söyle! Şimdi burada senin yerine Muhammed bulunup da, onun boy­nunu vurmamızı, sen de çoluk çocuğunun arasında sağ salim yaşamayı arzu et­mez miydin?"

"Anam babam sana feda olsun!" diye Peygamberleri uğrunda en çok sevdik­lerini feda etmekten çekinmeyen sahabiler, "Sizden hiçbiriniz, ben, kendisine çocuğundan, babasından ve bütün insanlardan daha sevgili olmadıkça iman et­miş sayılmaz." hadisini kan ve damarlarına nakşederek, hayatlarının bütün saf­halarında açıkça göstermişlerdi. Ebu Süfyân'ın bu nakaratına Hz. Zeyd şu cüm­leyle cevap verdi:

"Vallahi ben ailem içinde rahatça oturup da Peygamberim Muhammed Aleyhissa­lâ­tü Vesselâm, değil sizin yanınızda, hattâ şimdi bulunduğu yerde bile bir dikenin ayağına batıp incitmesine gönlüm razı olmaz!"

Bu susturucu sözler karşısında şaşkına dönen Ebu Süfyân, "Ben insanlar için­de, Muhammed'in Ashâbının, Muhammed'i sevdikleri kadar, hiç kimsenin hiç­bir kimseyi sevdiğini görmedim." demekten kendisini alamadı.