bugün
- motorsikletçi yavşaklığı15
- parcalandim toparlanamiyorum4
- arkadaşlar uyudunuz mu7
- sözlük yazarlarının yeni yıldan beklentileri8
- mutlu olanlar çoktan uyudu mutsuzlara selam olsun2
- nude atmak8
- kavga etmekten korkan erkek11
- sözlük yazarlarının yüz güzellikleri12
- ktç ile gece vakti ormana girmek5
- fon vurgunu32
- adamın iyisini 35'ine bırakmazlar yavrum15
- regl ağrısı13
- 15 kasım 2026 fransa türkiye maçı11
- köfteci yusuf'un sattığı müthiş hamburger9
- nervio nerede8
- sözlük yazarlarının sevdiği takılar12
- köftesi lastik gibi ya8
- traver beyefendi mi hanımefendi mi14
- mabel matiz'in en güzel şarkısı8
- arkadaşlar naber ya7
- kız sanılan yazarın askere gitmesi15
- bik bik'in mutfağına konuk olmak23
- hesabı erkek mi ödemelidir11
- gençlere tavsiyeler6
- traver yaşlanınca menopoza mı girecek antropoza mı10
- sözlükte kim erkek kim kız kendini belli etsin18
- gelmiş geçmiş en iyi rap şarkısı5
- avril lavigne5
- kız kaçırmak6
- yazarların whatsapp tan gönderdikleri son mesaj4
- 7 çocuğa cinsel istismarda bulunan tarikat şeyhi9
- ismet gürbüz saraca sudekiray5
- kadınların efendi erkek yerine piç erkek tercihi6
- kendinizde en sevdiğiniz şey9
- türkiye nin doğusuna hiç gitmemiş insan7
- fon tatsızlığı4
- ben gidiyorum bir şey diyor musunuz4
- hızlandırılmış ingilizce kursu3
- musa'nın mısırlı olduğu kuranda tescilli7
- fon vurguncuları listesinin açıklanmaması8
- skechers4
- hamile eşini uçurumdan atan adamın tahliye olması17
- hamamda yeni cinlerle tanışmak7
- sözlüğe bir daha gelinse alınacak nickler5
- iyi bir oyuncu kötü bir insan3
- uludağ sözlük'ün hiç de bitmemesi4
- türkiye'nin uluslar'a ligi ni puansız tamamlaması2
- yağmurlu havayı seven insan15
- ifşa yada meme paylaşsam tüm sözlük başlığa yazar6
- hacı yakışıklı7
şehadetinin 34.yılında özlem ve minnetle andığımız ülkücü şehidimizdir.
ruhu şad mekanı cennet olsun.
--spoiler--
1976 senesinde üniversite tahsili için geldiğim istanbul'da, fatih semtindeki erzurum talebe yurdunda kalırken, süleyman aslanla aynı odayı paylaşırdık. aynı zamanda edirnekapı, çapa ve atatürk öğrenci yurdunda spor dersleri verirken, süleyman da bu çalışmalarımda yardımcı olurdu. kendisi uzak doğu dövüş sanatları dalında siyah kuşak sahibiydi.
bu arada mahallenin çocuklarıyla muazzam bir dostluk kurmuş, okul dışı zamanlarımızı birlikte geçirir olmuştuk. zakir alkan bizim karşımızdaki sokakta ailesiyle birlikte oturuyor ve vatan lisesinde tahsil görüyordu. annesi, rahmetli nermin teyze, erzurum yemekleri yapar, bir nebze olsun bizi gurbet havasından uzaklaştırırdı. hele ramazan aylarında bütün komşular bizim için seferber olur, herkes elinden gelen ve gücü yettiği nispette yiyecekler hazırlar ve yurdumuza gönderirlerdi. bu komşulardan en unutulmaz olanı sokağımızda berberlik yapan elazığlı cengiz usta ise bizlere büyüklük yapar, ufak tefek ihtiyaçlarımızın karşılanmasında çok büyük gayret gösterirdi. zakirin ağabeyi nazmi alkan ise taksicilik yaparak hayatını kazanmasına rağmen, günün büyük bir bölümünde arabasını bize tahsis ederek faaliyetlerimize katkıda bulunuyordu.
biz de çevremizdeki okul çocuklarına dersler verir, âdeta bir dershane gibi onlara yardımcı olurduk. günde üç-beş şehit cenazesi kaldırdığımız o ağır savaş ortamında bile, sevgi ve muhabbetimizi onlardan esirgemez, her dertlerine ortak olurduk. bu arada süleyman, geceleri kocamustafapaşada bir fırında çalışıyor, ailesine yük olmadan tahsil hayatını devam ettiriyordu.
ülkemizin bu karanlık, kapkaranlık ortamında, ihanet odaklarına karşı verdiğimiz mücadele, aşırı bir yoğunluk kazanmış, morglar ve hapishaneler, bizlerin mecburi durakları olmuştu.
sağmalcılar cezaevi kavurucu bir sıcak günlerden çarşamba, görüş günü ve adım anons edilmeye başladı. görüşme kabinine gittiğimde süleyman, zakir, orhan ulusoy ve bir kaç arkadaşı beni beklerken buldum. heyecanlı ve hararetli bir selamlaşmadan sonra, zakir başladı anlatmaya, ailesi onu erzurum lisesine naklettirmiş, o da tatil için geldiği istanbul'da hemen cezaevine bizleri ziyarete koşmuştu.
bana selam gönderenlerin tek tek adlarını sayıyor, el-kol hareketleriyle bağırarak konuşuyor, herkesin sesi birbirine karışıyordu. bu arada süleyman tebessümle bakarken lafa girdi, bir hafta önce aksarayda saldırıya uğramış ve kalbine yakın bir mesafeden bıçak darbesi almıştı. bir taraftan kazağını yukarıya sıyırarak yarasını bana gösteriyordu. benim mahzunlandığımı görünce de teselli vermeye çalıştı:
-aldırma hoca, bu can o kadar tatlı değil...
evet çok doğru söylüyordu süleyman, bizlerin canı, ülkemiz kadar, ülkümüz kadar tatlı değildi.
nihayet 'yırtıcı bir zil' yirmi dakikalık görüşmenin bittiğini haber veriyordu. ayrılık çok zor oldu. önce onlar geri geri giderek gözden kayboldular. bende koğuşun yolunu tuttum. hapishane maltasında yürürken bir yandan az önceki görüşmeyi kafamda tekrar yaşıyordum. süleymanın en sert cisimleri bile eritecek kudrette olan keskin bakışları önümde büyüyor, büyüyor cazaevinin her yanını, istanbul semalarını ve hatta bütün arşı kaplıyordu. onun hüzün dolu gözleri, gördüğüm her eşyada vücut buluyordu âdeta.
bu görüşmeden iki gün sonra...
sabah erkenden kalkıp bahçeye çıkmıştım. güneş henüz yüksek duvarları aşıp bizlere ulaşamamıştı. bir arkadaşımız kapı mazgalından uzatılan gazeteleri alarak bahçedeki büyük masanın üzerine koydu. akşam elektrikler kesik olduğundan haberleri dinleyememiştik. bu sebepten hemen masanın başına toplandık. gazetenin ilk sayfasına baktığımda âdeta bir alev topunun içine düştüm. gözlerim karardı. yıkıldım. kanlar içerisinde iki civan... iki şehit... iki can...
sanki iki önemli uzvum bedenimi terketmiş, diğerleri de ayrılmak için sıra bekliyorlardı. ruh dünyamda yeni bir deprem daha yaşıyordum. ya rabbim, bu kaçıncı sarsıntı!..
gazete elimde, donup kaldım... takvimler cuma günü, 9 haziran 1978 i gösterirken zaman bir kez daha durmuştu. görüşmemizden sadece iki gün sonra o kalleş pusu, vatan caddesinde onlar için kuruluyordu.
kulaklarım uğulduyor... nefes alamıyorum... sanki beynim delinmiş, sızan kanlar kulaklarımdan akarken boynumdan göğsüme doğru bir ılıklık hissediyorum. kalp ve diğer organlarım hayati vazifelerine son veriyorlar. bir arkadaşım kolumdan sıkıca tutup sarsıyor:
-merak etme, intikamımız çok daha acı olacak...
ben onu duymuyorum bile. 'yüz kişi ölse ne olur' diyorum sessizce.
aynı dakikalarda uyduruk bir bahane bulan komünist unsurlar koğuşumuza yönelik bir saldırı başlattılar. anlaşılan bizim yasımıza bile tahammül edemiyorlardı. hapishane kanlı bir tarlaya dönmüştü.
dışarıda bu saldıraya cevap veren ve zulmü payidar etmemek için kellesini ortaya koyanlar, olağanüstü bir gayret göstermişler ama acımız ebedi yüreğimizde kalmıştır. her türlü faaliyete rağmen bu çabalar, bir zakirin, bir süleymanın acısını dindirmeye yetmedi, yüreğimiz onlar için hep kanadı, hep yandı...
yusuf ziya arpacık
--spoiler--
kabri nur mekanı cennet olsun...odtü de kızıl eşkiyaya başkaldıran bir yiğit olarak asla unutulmayacaktır.
ruhu şad mekanı cennet olsun.
--spoiler--
1976 senesinde üniversite tahsili için geldiğim istanbul'da, fatih semtindeki erzurum talebe yurdunda kalırken, süleyman aslanla aynı odayı paylaşırdık. aynı zamanda edirnekapı, çapa ve atatürk öğrenci yurdunda spor dersleri verirken, süleyman da bu çalışmalarımda yardımcı olurdu. kendisi uzak doğu dövüş sanatları dalında siyah kuşak sahibiydi.
bu arada mahallenin çocuklarıyla muazzam bir dostluk kurmuş, okul dışı zamanlarımızı birlikte geçirir olmuştuk. zakir alkan bizim karşımızdaki sokakta ailesiyle birlikte oturuyor ve vatan lisesinde tahsil görüyordu. annesi, rahmetli nermin teyze, erzurum yemekleri yapar, bir nebze olsun bizi gurbet havasından uzaklaştırırdı. hele ramazan aylarında bütün komşular bizim için seferber olur, herkes elinden gelen ve gücü yettiği nispette yiyecekler hazırlar ve yurdumuza gönderirlerdi. bu komşulardan en unutulmaz olanı sokağımızda berberlik yapan elazığlı cengiz usta ise bizlere büyüklük yapar, ufak tefek ihtiyaçlarımızın karşılanmasında çok büyük gayret gösterirdi. zakirin ağabeyi nazmi alkan ise taksicilik yaparak hayatını kazanmasına rağmen, günün büyük bir bölümünde arabasını bize tahsis ederek faaliyetlerimize katkıda bulunuyordu.
biz de çevremizdeki okul çocuklarına dersler verir, âdeta bir dershane gibi onlara yardımcı olurduk. günde üç-beş şehit cenazesi kaldırdığımız o ağır savaş ortamında bile, sevgi ve muhabbetimizi onlardan esirgemez, her dertlerine ortak olurduk. bu arada süleyman, geceleri kocamustafapaşada bir fırında çalışıyor, ailesine yük olmadan tahsil hayatını devam ettiriyordu.
ülkemizin bu karanlık, kapkaranlık ortamında, ihanet odaklarına karşı verdiğimiz mücadele, aşırı bir yoğunluk kazanmış, morglar ve hapishaneler, bizlerin mecburi durakları olmuştu.
sağmalcılar cezaevi kavurucu bir sıcak günlerden çarşamba, görüş günü ve adım anons edilmeye başladı. görüşme kabinine gittiğimde süleyman, zakir, orhan ulusoy ve bir kaç arkadaşı beni beklerken buldum. heyecanlı ve hararetli bir selamlaşmadan sonra, zakir başladı anlatmaya, ailesi onu erzurum lisesine naklettirmiş, o da tatil için geldiği istanbul'da hemen cezaevine bizleri ziyarete koşmuştu.
bana selam gönderenlerin tek tek adlarını sayıyor, el-kol hareketleriyle bağırarak konuşuyor, herkesin sesi birbirine karışıyordu. bu arada süleyman tebessümle bakarken lafa girdi, bir hafta önce aksarayda saldırıya uğramış ve kalbine yakın bir mesafeden bıçak darbesi almıştı. bir taraftan kazağını yukarıya sıyırarak yarasını bana gösteriyordu. benim mahzunlandığımı görünce de teselli vermeye çalıştı:
-aldırma hoca, bu can o kadar tatlı değil...
evet çok doğru söylüyordu süleyman, bizlerin canı, ülkemiz kadar, ülkümüz kadar tatlı değildi.
nihayet 'yırtıcı bir zil' yirmi dakikalık görüşmenin bittiğini haber veriyordu. ayrılık çok zor oldu. önce onlar geri geri giderek gözden kayboldular. bende koğuşun yolunu tuttum. hapishane maltasında yürürken bir yandan az önceki görüşmeyi kafamda tekrar yaşıyordum. süleymanın en sert cisimleri bile eritecek kudrette olan keskin bakışları önümde büyüyor, büyüyor cazaevinin her yanını, istanbul semalarını ve hatta bütün arşı kaplıyordu. onun hüzün dolu gözleri, gördüğüm her eşyada vücut buluyordu âdeta.
bu görüşmeden iki gün sonra...
sabah erkenden kalkıp bahçeye çıkmıştım. güneş henüz yüksek duvarları aşıp bizlere ulaşamamıştı. bir arkadaşımız kapı mazgalından uzatılan gazeteleri alarak bahçedeki büyük masanın üzerine koydu. akşam elektrikler kesik olduğundan haberleri dinleyememiştik. bu sebepten hemen masanın başına toplandık. gazetenin ilk sayfasına baktığımda âdeta bir alev topunun içine düştüm. gözlerim karardı. yıkıldım. kanlar içerisinde iki civan... iki şehit... iki can...
sanki iki önemli uzvum bedenimi terketmiş, diğerleri de ayrılmak için sıra bekliyorlardı. ruh dünyamda yeni bir deprem daha yaşıyordum. ya rabbim, bu kaçıncı sarsıntı!..
gazete elimde, donup kaldım... takvimler cuma günü, 9 haziran 1978 i gösterirken zaman bir kez daha durmuştu. görüşmemizden sadece iki gün sonra o kalleş pusu, vatan caddesinde onlar için kuruluyordu.
kulaklarım uğulduyor... nefes alamıyorum... sanki beynim delinmiş, sızan kanlar kulaklarımdan akarken boynumdan göğsüme doğru bir ılıklık hissediyorum. kalp ve diğer organlarım hayati vazifelerine son veriyorlar. bir arkadaşım kolumdan sıkıca tutup sarsıyor:
-merak etme, intikamımız çok daha acı olacak...
ben onu duymuyorum bile. 'yüz kişi ölse ne olur' diyorum sessizce.
aynı dakikalarda uyduruk bir bahane bulan komünist unsurlar koğuşumuza yönelik bir saldırı başlattılar. anlaşılan bizim yasımıza bile tahammül edemiyorlardı. hapishane kanlı bir tarlaya dönmüştü.
dışarıda bu saldıraya cevap veren ve zulmü payidar etmemek için kellesini ortaya koyanlar, olağanüstü bir gayret göstermişler ama acımız ebedi yüreğimizde kalmıştır. her türlü faaliyete rağmen bu çabalar, bir zakirin, bir süleymanın acısını dindirmeye yetmedi, yüreğimiz onlar için hep kanadı, hep yandı...
yusuf ziya arpacık
--spoiler--
kabri nur mekanı cennet olsun...odtü de kızıl eşkiyaya başkaldıran bir yiğit olarak asla unutulmayacaktır.
Komünist vatan düşmanları tarafından şehit edilen abimiz! Ruhu şad mekanı cennet olsun!
Bu Vatan için Canlarını Veren Aziz Şehitlerimizden birisidir. Allah rahmet eylesin, komünist kızıl piçlere fırsat vermesin.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com