yavaşça

klasik seyduna türkülerinden. sebepsiz, can yakıcı.
hele ki bu bölümü içinizden yavaşça bi'şeylerin kopmasına sebep.

--spoiler--
gözleri ömrüm sebebi goncaya benziyor lebi
bahar yağmurları gibi iner yavaşça yavaşça
--spoiler--

sabah göğsünde gün olur doğar yavaşça yavaşça
menekşeler gözlerinde açar yavaşça yavaşça

klasik olmayan bambaşka bir mükemmellik. melodi ve sözlerin mükemmel uyumu. güneş'in her doğuşunu daha da güzelleştiren türkü...

Yavaşça

Çukuru ölçtük, kirecin içine attık ölüleri;
sonra en ince ayın altında kayığa bindik,
dördüncü arkadaş demir kutuyu kucağına almış,
sanki içindeki gizli bir ateşten ısınıyormuş gibi
üstüne eğilmişti. Duman yükselmedi,
öylece kaldı suların üzerinde...

(bkz: Yannis Ritsos)