yani usta

sait faik abasıyanık ın en sevdiğim hikayesi. her okuduğumda duygu basar beni ve aynı demirden avuç yüreğimi sıkardı. ama hikayenin sonunda "dünyada dostluk vardır be o da ölmedi ya!" deyince içim rahatlardı biraz. artık öyle değil; dostluk da öldü.

sait faik abasıyanık ın alemdağ'da var bir yılan kitabındaki bir hikaye.

--spoiler--
(...)
dörder bira içtik. ayrıldık. ertesi akşam ben saat sekiz buçukta tiyatroya gittim. o gelmemişti daha. perdenin açılma zili çalarken yanıma başka biri gelip oturdu.
yani usta biletini satmış, tiyatroya gelmemişti.
yani usta bana son defa bir çocukluk yapmıştı. hoşuma gitti. bir tuhaf oldum. bir yalnızlık duydum. halbuki ben tiyatroları hep yalnız seyreder, zevk alırdım. tenha geceleri seçerdim. paradilere çıkardım. o akşamki temsil kadar kötüsünü galiba bir daha seyretmeyeceğim.
hey gidi yani usta hey! bunda ne var ki yani usta, ha? gelmedin gelmedin. ne çıkar bundan ? sen yine o aynalı sinemada yanıma oturan küçük çocuksun sokakta gördüğüm zaman. ama yüreğimi bir şey bir demirden avuç da sıkmıyor değil hani. ama boş ver! inanma! hadi canım sen de! üzülme be yani usta. beni gördüğün zaman gülümseyiver. aldırma! tiyatro da n'oluyormuş ? dünyada dostluk vardır be! o da ölmedi ya!
--spoiler--