vladimir mayakowski

1893 yılında Gürcüstanın Bagdadi kentinde doğdu. Rusya Futurizminin kurucularındandır. Ailesiyle Moskovaya taşınmalrıyle 1911 yılında sanat okumuş ve edebiyatta karar kılmıştır. ilk şiirleri 1912 yılında ve 1915 te şiir bantları yayınlanmaya başlamıştır. 1908 den beri Rus Bolşevikleri üyesi olduğu için cok kere tutuklanmıştır. Rus devriminden sonra şiirlerini Sovyet devletine adamıştır. 1920 lerden sonra politık şiirler, duvar yazıları, dramlar ve senaryolar yazmıştır. Daha sonraları sistemin istediği gibi yürümemesinden ve hayalkırıklığı yüzünden 1930 yılında Moskovada intihar etmiştir.

ŞAiR iŞÇiDiR

Bağırırlar şaire:
"Bir de torna tezgâhı başında göreydik seni.
Şiir de ne?
Boş iş.
Çalışmak, harcınız değil demek ki..."
Doğrusu
bizler için de
en yüce değerdir çalışmak.
Ve kendimi
bir fabrika saymaktayım ben de.
Ve eğer
bacam yoksa
işim daha zor demektir bu.
Bilirim
hoşlanmazsınız boş lâftan
kütük yontarsınız kan ter içinde,
Fakat
bizim işimiz farklı mı sanırsınız bundan:
Kütükten kafaları yontarız biz de.
Ve hiç kuşkusuz
saygıdeğer bir iştir balık avlamak
çekip çıkarmak ağı.
Ve doyum olmaz tadına
balıkla doluysa hele.
Fakat
daha da saygıdeğerdir şairin işi
balık değil, canlı insan yakalamadayız çünkü.
Ve doğrusu
işlerin en zorlusu
yanıp kavrularak demir ocağının ağzında
su vermektir kızgın demire.
Fakat kim
aylak olduğumuzu söyleyerek
sitem edebilir bize;
Beyinleri perdahlıyorsak eğer
dilimizin eğesiyle...
Kim daha üstün, şair mi?
yoksa insanlara
Pratik yarar sağlayan teknisyen mi?
ikisi de.
Yürek de bir motordur çünkü
ve ruh, onun çalıştırıcısı.
Eşitiz bizler
şairler ve teknisyenler.
Vücut ve ruh emekçileriyiz
aynı kavganın içinde
Ve ancak ortak emeğimizle
bezeriz evreni
marşlarımızı gümbürdeterek
Haydi!
laf fırtınalarından
ayıralım kendimizi
bir dalgakıranla.
iş başına!
Canlı ve yepyeni bir çalışmadır bu.
Ve ağzıkalabalık söylevci takımı
değirmene yollansın dosdoğru!
Unculuğa!
Değirmen taşı döndürmeye laf suyuyla!

(bkz: fotografları için tıklayınız)

KEDER

Rüzgâr, umutsuz, boşuna
dövünüp durdu insafsızca.
Karartarak damlayan kanı
ürpertip damların omurgasını.
Ve bir yalnızlık düşkünü yine
doğdu dulkalmış ay gecede.

vladimir mayakowski

bastırıyorum ellerimi kulağıma
boşuboşuna!
işitiyorum.
işitiyorum
kendi sesimi
bir bıçağı göğsümü yarıp geçen.