unutmam

bir başıma bu kentin sokaklarında yürüyorum.üşüyorum.ne kadar uzaksan bana o kadar soğuyor hava.sen yoksan, sıcaklık hep mevsim normallerinin altında.bu yüzden meteoroloji raporları umrumda değil.kar mı yağıyor yoksa yağmur mu, bana ne? ben senin hasretinle sırılsıklamım zaten, daha ne kadar ıslanabilirim ki?
burada mısın değil misin belli değil.bazen gidişlerin kahramanı oluyorsun, bazen sonsuz kalışların.doyumsuz gecelerdesin kimi zaman, bazen de yalnız karanlıklardasın.bitmek bilmez bir şarkısın; ama, ben mi notaları yanlış basıyorum da sen bu şarkıyı söyleyemiyorsun? neden susuyorsun?
aşkın sessizliği ne kadar korkunç olur bilir misin? bir tek kelimeye hasret geçen gecelerin hesabını soracağın kimse de yoktur üstelik. kendi kendiyle konuşana deli derler ya, beni çoktan akıl hastanesine kapatmaları gerekirdi.hem de iflah olmaz hastalar bölümüne...
yokluğuna alışmaktan korkuyorum, ne kadar kötü...
yokluğunu yürüyorum sokaklarda.yokluğunu içiyorum kadeh kadeh. hiç gelmeme ihtimalin bir idam mahkumuna dönüştürüyor beni.hiç bir şey yapmadan beklerler ya hücrelerinde, ölümün soğuk nefesini hissederek...anlamlı olan bir şey yoktur onlar için.belkide bir an önce ölmektir akıllarından geçen, bu bekleme işkencesi bitsin diye...bu yokluk hissi öldürecek beni...
gelebilme ihtimalinse yüreğimdeki kuşları havalandırıyor, kanat seslerini duy.gelmek iste yeter ki, yorulmayasın diye kuşlarım taşır seni bana.bir görsem yüzünü, ah bir dokunsam sana...göreceksin, sevdanın çiçek çiçek açtığını, umudun bir yangın gibi alev alev ikimizi birden sardığını.anladım ki mümkün değil seni sensiz yaşamak.ben o gönlü genişlerden değilim.madem içimdesin, yüreğimde taşıyorum seni, o zaman yanımda da olmalısın.sensiz yaşanmayacak bu aşk ötesi yok.
şimdi yalnız geceleri seviyorum.seni yıldızlarda buluyorum.daha bir dayanılır oluyor sensizlik sancısı.mümkünü yok çıkmayacaksın aklımdan, bu yüzden gece, el ayak çekilmişken, hiç bir ses yokken seni düşünmek yokluğunu değil ama daha iyi.bütünüyle sen oluyorsun o zaman her yerde.ne kadar yakışıyorsunuz birbirinize, sen ve gece...zaman geçer, her şey unutulur, bir örtüyle kaplanır acılar, ama...'bir tek seni unutmam...'

söz verilen insana sarf edilen rahatlatma cumlesi.

-ibrahim benim cukulatam nerde?
-tamam özlem unutmam.
(söz verilen insanin içini anlık bir huzur kaplamistir)