bugün
- from gold from dust27
- bir bela geliyor7
- bir yazara entrylerinden aşık olmak10
- 200 kilo olup beni kaldıramazsın diyen kız4
- from gold'un bicepslerini ısırmak3
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202685
- trans kadına ilgi duyma saçmalığı3
- arkadan vurdun mu önden sallanacak2
- anın görüntüsü20
- her gece yatmadan önce nikini okşamak4
- sigara alkol nargile içmeyen ezik insan10
- nabıyonuz ulan burada deliler2
- sevdiğim yazarın bana travesti demesi4
- ayak istiyorum ayak bulun bana ayak6
- 90 lı yılları özlemek5
- engineer28'i evlendirmek9
- asla asla dememek3
- gocu abinizi ne kadar tanıyorsunuz7
- özelden sende mi gaysin diyen lubunya yazar8
- mesajlaşarak flört etme bağımlılığı5
- 20 yıllık akpliyim çocuğumuzun rızkını yatırdık16
- kahve mi içsek5
- şu an bir sözlük kızı yanımda olsaydı5
- kim aşık emre aşık2
- yer çekimsiz ortamda kars kazı pişirmek2
- bik bik tarzı entry girmek8
- abazanlığın iyice artması2
- sözlükteki geyler tam liste11
- yer çekimsiz ortamda expresso yapmak2
- ekrem imamoğlu lise mezunu oldu18
- yer çekimsiz ortamda çiköfteyi tavana yapıştırmak2
- yer çekimsiz ortamda çekim yapmak2
- sözlük kızlarının çorapları7
- antalyalı erkekler4
- türklerden sonra en sevdiğiniz millet8
- bir şans daha verilse nerede doğmak isterdin5
- masklavi gürcü mü12
- you will never walk alone2
- terör örgütü liderinin villasını havadan bombalama6
- sokaktan bozacı geçmesi4
- bazı erkelerdeki ayak yalama ihtiyacı4
- flörtleri birbirine karıştıran kız3
- evlenmeden birlikte yaşamak4
- sözlükte hangi konuda yazsak artı oy alırız11
- kalkmayan misafir4
- seninki kaç cm diye soran kız4
- sevdiğim açık oyladığım yazarın bana bakmaması2
- fiyat hatası sipariş iptaline 1 milyon ceza2
- herkese sen baskasin diyen duz adam3
- hangi erkek tek eşle doyarsa bilin ki sapıktır6
zelig'e hoşgeldin demiş yazar, selam!
yeni yazarların hepsine tek tek hoşgeldin demeyi görev edinmiş yazardır.
bir küçücük çiçeği görmek ve onun varlığıyla mutlu olabilmek meselesi hayat.... "tonights the night"... her sabah gibi bu sabah da tebessüm oluşturan güzellik... hayata dair güzel düşler kurduran gülümseten, sevindiren o güzel yüreğe minnet duygularımla; tüm yaşantısı boyunca mutluluklar dilediğim melek....
yeni olduğum için, kötülemek yerine; elimden tutan yazardır. teşekkür ettim. *
uzaklardan bir hikayedir anlatacaklarım sizlere...
--hikayedir bu eskilerden--
çocukluğumu pek hatırlamam ben, dizlerim kanar, ağlardım. oyun oynadım, kazanmak için savaştım hep. evimizin yanında bamya pazarı vardı, merak ettim içerisini. pazar günleri açık olurdu, çocuktum duvarlar yüksekti.
bisikletim vardı üç tekerlekli. ön tekerleğinde pedallar, koltuğun sağ tarafına denk düşen el freni tadında bir fren. misafir odamızla salonumuz aynı odaydı. geniş alanlarım olmadı bisiklet sürebilmek için, misafirler geldiğinde ufak odaya gönderilirdim, kepçemi alır elime hayali topraklar taşırdım.
insanlar dut ağacının altına çarşaf gerdiğinde mutlu olurdum ben. yere düşen her dut tanesi için üzülür, çarşafın üstündeki koyulukları gördükçe de sevinirdim.
buzdolabımız büyük anlamlar ifade etti bana; 3 raflıydı, kapağında yumurta gözleri ve şişe konulacak alanlar vardı. 3 rafın ikisi hep boş olurdu, şişe konulan yerde bir mayanoz şişesi, yumurta gözünde iki yumarta. bakar geçerdim. çukulata yok der, şeker bakardım o da olmazdı.
yaşadığım her şeyi bir çocuğun gözünden masumhane şekilde görür, umursamazdım. dolayısıyla mutluydum. en büyük derdim, ertesi gün mahalle maçında kaç gol atabileceğimdi.
sonra taşındık... 6 yıldır oturduğumuz sokağın çıkışında annemin döktüğü gözyaşları hariç hiç bir anım yok o güne dair. neden taşındık hiç bilmiyorum. sormadım da.
bodrumu olan bir evdi. kışın odun ve kömür koyardık bodruma. evin önüne araba yanaşır, bodrum penceresinden aşağıya atardık yakacakları. sobanın verdiği sıcaklık güzeldi. yaş 7-8, o soba nasıl ısınıyor acaba diye hiç sormazdım. o kömür nasıl yanaşabiliyor kapımızın önüne.
yaş 8-9. soğuk kışlar başlamıştı. yazın ben yine top peşindeydim. bu arada 25 yaşındaki meral ablayla 22 yaşındaki nilgün abla arasında da bir seçim yapmam gerekiyordu. hangisine aşık olduğuma karar vermeliydim. meral abla dedim, evlendi... unuttum. ama soğuklar başkaydı. üç kat yorganla yatardım. bazen kış ayları bayrama denk gelir, iki sene önce alınış bayramlık ayakkabımdaki çamur lekelerini çıkartırken çivi gibi su ellerimi üşütürdü. yine umursamazdım ya ben. oyun geliyordu yaşamak. topu elime aldığımda, iki taş bulup kaleyi kurduğumda, havadan gelen topu yere değdirmeden kaleye sokmak kışı da unutturuyordu, soğuğu da.
kömür yanaşırdı demiştim ya, fırınımız da vardı bizim. onu yakardık. elektriğimiz vardı henüz. soba yerine fırınla ısınmak yokluk belirtisi değil de bir oyundu benim için. değişik bir fikirdi sonuçta. uzatırdım ellerimi. sonra fırın başındaki leğende banyo, üç kat yorgan, uyku, okul, çamurda futbol ve yine fırın...
öylece geçti o kış da. mayonez şişesi vardı hala dolabımızda. kimse mayonez sevmezdi...
bir akşam üstü, terlemişim, büyük olasılıkla mahalle maçından geliyorum, kana kana su içeceğim, sularımız akıyor. evin önüne yaklaştım. bir adam var bisikletiyle yaklaşan, öyle sıradan bir bisiklet değil, tascano yarış bisikleti.
- "annene yardım et eşyaları taşırken"
uzaklaşan bir bisiklet. aklında onlarca soru olan bir çocuk, üstelik terlemiş. yıllar boyu akacak göz yaşları gibi akıyor ter.
iki adım atıyorum evimizin önü gözüküyor. kapının önünde bisikletim, kepçem, çekyatlarımız, halılar rulo edilmiş duvarda, siyah beyaz televizyon, akrabalar anlamsız bir telaş içinde. aklı sorularla dolu bir çocuk.
yaklaşıyor kalabalığa, kolunun altındaki top düşüyor, yokuş aşağıya yuvarlanıp uzaklaşıyor. umurunda değil.
içinden çığlıklar yükselmekte,
"yalvarırım biri bana anlatsın. biri benimle konuşsun".
kimse duymuyor onu,
"kenarda dur. ayak altında dolaşma"
kötü birşeyler oluyor... bir baba var iki tekerlek üzerinde uzaklaşan, bir anne ve akrabaları eşya taşıyan ve bir çocuk; kimsenin konuşmadığı.
telaşe bitiyor, kamyonete bindiriyorlar onu. oturdukları sokaktan uzaklaşıyor. oysa 30 dakika önce kana kana su içecekti evinin terkoz su akan çeşmesinden. şimdi ise nereye gittiğini bile bilmediği bir kamyonetin ön koltuğunda. gülmüyor, suskun. yola bakıyor, trafik akıyor. kimse konuşmuyor onunla. sağır mı oldu yoksa? bu kez taşınma sürecindeki herşeyi hatırlıyor yere düşen dutlara üzülen çocuk.
iniyor kamyonetten. biraz olsun rahatlama. anneannenin evi. okulu 1 saat uzaklıkta artık.
bir kaç güne öğreniyor başına geleni..
---
bazı geceler ağlıyor "baba nerdesin?"
bazı geceler ağlıyor "neden?"
bazı geceler soruyor "nasıl?"
kimse konuşmuyor onunla. anlatmıyor.
aradan yıllar geçiyor. ilkokulu bitiriyor. çok başarılı. iyi okullara gitmesi gerek. babasıyla buluşuyor.
terkediyor en sevenini, yaşam verenini.
her gece pişman. cennet her zaman uzak olacak ona.
büyüyor ve savaşıyor.
kocaman adam oldu artık üç tekerlekli bisikletin sahibi.
yatmadan önce hesaplaşmalar. bedeni çaresiz.
bir şarkı çalıyor,
siz benim neler çektiğimi nerden bileceksiniz?
siz benim neden kaçtığımı nerden bileceksiniz?
uyuyor.. uyuyor... uyuyor...
--hikayedir bu eskilerden--
işte bu kadardı anlatacaklarım..
--hikayedir bu eskilerden--
çocukluğumu pek hatırlamam ben, dizlerim kanar, ağlardım. oyun oynadım, kazanmak için savaştım hep. evimizin yanında bamya pazarı vardı, merak ettim içerisini. pazar günleri açık olurdu, çocuktum duvarlar yüksekti.
bisikletim vardı üç tekerlekli. ön tekerleğinde pedallar, koltuğun sağ tarafına denk düşen el freni tadında bir fren. misafir odamızla salonumuz aynı odaydı. geniş alanlarım olmadı bisiklet sürebilmek için, misafirler geldiğinde ufak odaya gönderilirdim, kepçemi alır elime hayali topraklar taşırdım.
insanlar dut ağacının altına çarşaf gerdiğinde mutlu olurdum ben. yere düşen her dut tanesi için üzülür, çarşafın üstündeki koyulukları gördükçe de sevinirdim.
buzdolabımız büyük anlamlar ifade etti bana; 3 raflıydı, kapağında yumurta gözleri ve şişe konulacak alanlar vardı. 3 rafın ikisi hep boş olurdu, şişe konulan yerde bir mayanoz şişesi, yumurta gözünde iki yumarta. bakar geçerdim. çukulata yok der, şeker bakardım o da olmazdı.
yaşadığım her şeyi bir çocuğun gözünden masumhane şekilde görür, umursamazdım. dolayısıyla mutluydum. en büyük derdim, ertesi gün mahalle maçında kaç gol atabileceğimdi.
sonra taşındık... 6 yıldır oturduğumuz sokağın çıkışında annemin döktüğü gözyaşları hariç hiç bir anım yok o güne dair. neden taşındık hiç bilmiyorum. sormadım da.
bodrumu olan bir evdi. kışın odun ve kömür koyardık bodruma. evin önüne araba yanaşır, bodrum penceresinden aşağıya atardık yakacakları. sobanın verdiği sıcaklık güzeldi. yaş 7-8, o soba nasıl ısınıyor acaba diye hiç sormazdım. o kömür nasıl yanaşabiliyor kapımızın önüne.
yaş 8-9. soğuk kışlar başlamıştı. yazın ben yine top peşindeydim. bu arada 25 yaşındaki meral ablayla 22 yaşındaki nilgün abla arasında da bir seçim yapmam gerekiyordu. hangisine aşık olduğuma karar vermeliydim. meral abla dedim, evlendi... unuttum. ama soğuklar başkaydı. üç kat yorganla yatardım. bazen kış ayları bayrama denk gelir, iki sene önce alınış bayramlık ayakkabımdaki çamur lekelerini çıkartırken çivi gibi su ellerimi üşütürdü. yine umursamazdım ya ben. oyun geliyordu yaşamak. topu elime aldığımda, iki taş bulup kaleyi kurduğumda, havadan gelen topu yere değdirmeden kaleye sokmak kışı da unutturuyordu, soğuğu da.
kömür yanaşırdı demiştim ya, fırınımız da vardı bizim. onu yakardık. elektriğimiz vardı henüz. soba yerine fırınla ısınmak yokluk belirtisi değil de bir oyundu benim için. değişik bir fikirdi sonuçta. uzatırdım ellerimi. sonra fırın başındaki leğende banyo, üç kat yorgan, uyku, okul, çamurda futbol ve yine fırın...
öylece geçti o kış da. mayonez şişesi vardı hala dolabımızda. kimse mayonez sevmezdi...
bir akşam üstü, terlemişim, büyük olasılıkla mahalle maçından geliyorum, kana kana su içeceğim, sularımız akıyor. evin önüne yaklaştım. bir adam var bisikletiyle yaklaşan, öyle sıradan bir bisiklet değil, tascano yarış bisikleti.
- "annene yardım et eşyaları taşırken"
uzaklaşan bir bisiklet. aklında onlarca soru olan bir çocuk, üstelik terlemiş. yıllar boyu akacak göz yaşları gibi akıyor ter.
iki adım atıyorum evimizin önü gözüküyor. kapının önünde bisikletim, kepçem, çekyatlarımız, halılar rulo edilmiş duvarda, siyah beyaz televizyon, akrabalar anlamsız bir telaş içinde. aklı sorularla dolu bir çocuk.
yaklaşıyor kalabalığa, kolunun altındaki top düşüyor, yokuş aşağıya yuvarlanıp uzaklaşıyor. umurunda değil.
içinden çığlıklar yükselmekte,
"yalvarırım biri bana anlatsın. biri benimle konuşsun".
kimse duymuyor onu,
"kenarda dur. ayak altında dolaşma"
kötü birşeyler oluyor... bir baba var iki tekerlek üzerinde uzaklaşan, bir anne ve akrabaları eşya taşıyan ve bir çocuk; kimsenin konuşmadığı.
telaşe bitiyor, kamyonete bindiriyorlar onu. oturdukları sokaktan uzaklaşıyor. oysa 30 dakika önce kana kana su içecekti evinin terkoz su akan çeşmesinden. şimdi ise nereye gittiğini bile bilmediği bir kamyonetin ön koltuğunda. gülmüyor, suskun. yola bakıyor, trafik akıyor. kimse konuşmuyor onunla. sağır mı oldu yoksa? bu kez taşınma sürecindeki herşeyi hatırlıyor yere düşen dutlara üzülen çocuk.
iniyor kamyonetten. biraz olsun rahatlama. anneannenin evi. okulu 1 saat uzaklıkta artık.
bir kaç güne öğreniyor başına geleni..
---
bazı geceler ağlıyor "baba nerdesin?"
bazı geceler ağlıyor "neden?"
bazı geceler soruyor "nasıl?"
kimse konuşmuyor onunla. anlatmıyor.
aradan yıllar geçiyor. ilkokulu bitiriyor. çok başarılı. iyi okullara gitmesi gerek. babasıyla buluşuyor.
terkediyor en sevenini, yaşam verenini.
her gece pişman. cennet her zaman uzak olacak ona.
büyüyor ve savaşıyor.
kocaman adam oldu artık üç tekerlekli bisikletin sahibi.
yatmadan önce hesaplaşmalar. bedeni çaresiz.
bir şarkı çalıyor,
siz benim neler çektiğimi nerden bileceksiniz?
siz benim neden kaçtığımı nerden bileceksiniz?
uyuyor.. uyuyor... uyuyor...
--hikayedir bu eskilerden--
işte bu kadardı anlatacaklarım..
gerçekten güzel yazan yazar, özellikle cumartesi günleri, entrylerini merakla takip ediyorum. *
(bkz: kader arkadaşı)
(bkz: cumartesi günü çalışmak)
(bkz: kader arkadaşı)
(bkz: cumartesi günü çalışmak)
dexter ın ilk bölümünün başlangıç cümlesi,nesildaş yazar.
önyargılı bir yazar. insanları nicklerle tanıdığını düşünüyor sanırım. öncelikle tanımasını tercih ederdim.
(bkz: elektrik çarpması/#4917211) çok geçmiş olsun dilediğim yazar... Allah o'nu bize ve diğer sevdiklerine bağışlamış. en kısa sürede iyileşmesini diliyorum, çok üzüldüm....
takip edilesi, güzel yazıların sahibi. ben şahsen yeni yeni takip etmeye başladım, gayet güzel yazıyor. ailecek severek izliyoruz. selamlarımı yolluyorum kendisine. *
uludağsözlük yazarlarının kapışma arenası, müthiş bir cs 1.6 server'ı kurulmasında büyük emeği olan insan. ellerine sağlık.
çok yakında uludağ sözlük counter strike sunucusu nda çarpışacağım yazar. belki omuz omuza belki de kafa kafaya.
çok geçmiş olsun kardeşimdir. allah korusundur. sadaka versindir. dikkat etsindir. bir beşiktaş maçına gidelimdir. yalarımdır.
yardımsever kelimesinin sözlük karşılığı.
dexter'ın ilk bölümünden bir cümledir. i'm hungry for something different now. ayrıca uludag sözlük yazarı.
hoş sohbettir, şirinler şirinidir, gülen yüzlü gülen gözlü, fedakardır... dünyalar tatlısı yazardır tonights the night...
sözlük yönetimde önemli mevkilere gelmiş tanıdıklarım gerçekten var. abartmadan söylersem zall babam olur, july4th dayım, cikarinbeniburdan new mexico'da oturan su samurlarını eğitelim vakfından iş arkadaşım, salca tirbünden yoldaşım, moonlight sonata'da teyzemin ufak kızı.
yeri geldi yazdıklarını okudum içlendim yeri geldi hüngür hüngür ağladım * yeri geldi kahkahalar attım yeri geldi smilay vaz hiir moduna soktu soruyorum hocam nasıl yazıyorsun sen...
itirafını okuduktan sonra bir baktım ki izinli * ve burdan kendisine
beşinci nesil izinli yazar. çok özledik be abi. gel artık diyorum...
bir adım arkandayım gözüm üstünde ona göre *
şahsen tanışmasakta yazdıklarını okumak beni mutlu ediyor.
edit : artık tanışığız*
itirafını okuduktan sonra bir baktım ki izinli * ve burdan kendisine
beşinci nesil izinli yazar. çok özledik be abi. gel artık diyorum...
bir adım arkandayım gözüm üstünde ona göre *
şahsen tanışmasakta yazdıklarını okumak beni mutlu ediyor.
edit : artık tanışığız*
uzaklaşmak ister bu diyardan.
küçük şeylerden mutlu olan, mutlu eden gülümseten insan. nesildaş aynı zamanda.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com