pazar mutsuzluğu

çocukluktan kalma mutsuzluktur.
pazar günleri evde hummalı çalışmalar olurdu biz çocukken. hala devam eder mi bilmem ama...
pazar günleri evden çıkılmazdı çünkü pazartesi günü okul vardı.
banyo yapılır, tırnaklar kesilir, defter kitaplar hazırlanır, önlükler ütülenirdi.
anne evde bir sağa bir sola koşturup dururdu.
siz de ertesi günün yorgunluğunu daha şimdiden hissederek mecburan pazartesi gününü beklerdiniz.

Gurbette çalışan biri olarak gırtlağıma kadar hissettiğim şey.

misafirlikte yaptığın yaramazlıktan sonra annenin "ben sana evde gösteririm" bakışıyla karşılaştığın ana benzer. içinden geleni yaparsın da hep eve gidince endişesi vardır aklında.

o mutsuzluk pazartesi sendromu yüzünden .

hatırlayın efenim ; ömrü hayatı pazartesileri erken kalkıp bir yerlere yetişme telaşı değil miydi ?