bugün
- bir yazara entrylerinden aşık olmak19
- askerde karşılaşılan ara geçiş formları5
- arkadaşlar nasılsınız17
- türkiye sineması10
- 21 kasım 2026 galatasaray samsunspor maçı8
- gümüşhane'de hiçbir olay yaşanmaması5
- aldatan erkekler sapıktır4
- mükemmel anneler dizisi3
- arkadaşlar ne yesek ya7
- instagramda karısının kombinini puanlatan kocalar5
- true sapığının süresiz çaylak olması15
- kadınlar paralı erkek sever yanılgısı2
- cumartesi günü evde oturmak5
- gina carano'nun sözlüğe attığı ayaklar7
- 3 mayıs 19952
- antalya'daki cop31'de fosil yakıt düğümü2
- akp kime çalışıyor8
- giresun2
- cumartesi günü yapılabilecekler2
- muslettin amca8
- enayimiknatisii ile utah'dan alabama'ya gitmek8
- uludağ sözlük efsane nesil toplanıyor zirvesi 202685
- 21 kasım 2026 amed rizespor maçı3
- ülkenin iyi olduğu alanlar4
- sözlükte seviyeyi yükselten yazarlar5
- analı kızlı ayak işlerine girmek2
- sikli domates5
- sürekli hasta olmak7
- migros2
- sözlükteki sude isimli kızlar6
- sözlük gayleri5
- louisa vesterager jespersen ve maren ueland5
- başlığı sol frameden kaldır butonu11
- true'ye sanki biraz fazla yüklenilmesi5
- lahana sarması3
- kırılgan bir yapıya sahip olmak3
- home alone 73
- sabaha kadar mesajlaşmak4
- travestiyle sevgili olmanın yadırganması15
- sözlükte gizli ilişkiler ayyuka çıkıyor kampanyası10
- nihavent bey birader nerede2
- ronaldo luis nazario da lima2
- gülben ergen denince akla gelenler3
- mall of istanbul3
- erol taş2
- sapıkları sürekli artılayan sözlük yazarı4
- ezberci eğitim sisteminin dayatmaları2
- armoni park3
- volkan demirel2
- sözlükte erkek yazar olduğunu sanmak2
her zerresi didiklenmiş, küçültülmüş ve zaman içerisinde eritilmiş olan...
parçalara ayrılmak, bir kişinin kendi tercihi olabildiği gibi insan, hiç farkında olmadan da bölük pörçük bir hayatın parçası olabilir... bölünmek , bir bütünden ayrılmak olarak anlatılırsa eğer bölünen asla tam olamayacak ve hep bir bütünün gölgesinde hüküm sürecektir... tabi parçayı da bütünü de kimin ne şekilde gördüğüne bağlıdır bu durum.
özay, renkli bir hayatın ana damarında gençliğini doya doya yaşarken durmuş ve bir an düşünmüştü geride bıraktığı yaşamını... çok eğlenmişti çok içmişti ve çok kadınla sevişmişti. her şeyi dibine kadar yaşadığı yetmezmiş gibi dibe kadar indiği zamanlarında bile dibin daha da dibi vardır belki diyerek yeraltına yol almaya çalışmıştı.
onun için hayat, para kazanmak, farklı farklı kadınlarla sevişmek ve kumar oynamaktan başka bir şey olamazdı.neydi ki zaten yaşamın amacı? mutlu olmak değil miydi? e kendisi de mutluydu. içten içe mutlu olmadığını bilse de dalgacı gözlerle bakar dünyaya ve mutluyum oğlum daha ne olsun ki derdi. arkadaşlarıyla içki muhabbetlerinde hangi kadını nasıl düşürdüğünü ve o kadınlarla nasıl seviştiğini anlatarak kendisiyle gurur duyardı. bazen, bazı kadınlar üzerine iddiaya girer bu kadını 5 günde yatağa atarım şunu 3 günde , bunuysa 1 saatte diye güler ve dediğini de yapardı...
adına parti denilen o toplama kamplarında içtikçe içer, onun koynundan diğerine atlardı. aynaya her bakışında o mavi gözlerinin rengarenk halelerinde pisliği görürdü. özay, hiçbir zaman kendi yaptıklarını onaylamamıştı aslında. onaylamamıştı ama bunları yaşamadan da duramayacak kadar kendine hakim olmaktan uzak ve güçsüzdü.hiçbir kız arkadaşına sadık kalamamıştı. sevdim dediği kızlardan daha iyisini gördüğü anda sapardı... durması imkansızdı ve kendisinde duranları anlamasıysa imkansız ötesi..
geriye dönüp baktığında hayatının odalardan oluşan bir çukur olduğunu gördü. o, sürekli oda değiştiriyordu değiştirmesine, sürekli bölünüyordu bölünmesine de asla bütününe tamamına kendine ulaşamıyordu...bütününü hangi kadının koynunda parçaladığını ve bu bütünü kimlere kimlere dağıttığını bile bilmiyordu. ne de olsa onun tek bildiği şey sevişmekti; sevişirken düşünmek, sevişirken seviştiğini sevmek, sevişirken hislenmek gibi komik bir duygusu hiç olmamıştı. her sevişmesinde aynadan kendisine bakan o bütün renkleri içinde saklayan mavi gözleri, "yazık sana" diyordu, yanında bütün gece seviştiği öptüğü yüzlerce saçma aşk cümlelerini sırf sevişme icabı kurduğu o güzellerden biri vardı ve o , yanındakinden sadece iğreniyordu. iğreniyordu çünkü kendisiyle sevişenler kendisinden farklı değillerdi ki. hiçbir hisleri yoktu ona.. sadece doğanın kanunu işlesin diyeydi her şey.. sevişmeden yaşayamam ki ben derdi hep özay kendine. hayatın bundan güzel bir anlamı var mı ki derdi... bunları derken yine de sevişme sonrası gördüğü ve sabahlara kadar sevişen o adamın yüzüne her bakışında baktığı aynaya tüküresi gelirdi. niçin her sevişmeninin sabahında iğreniyordu her şeyden , herkesten ve özellikle de kendinden..niçin?? herkesi becermekten sevmeyi becermeye vakti olmadığı içindi... o, sevmeyi bilmiyor ve sevmeyi bilmediğinden olsa gerek sevilmeyi de beceremiyordu. kendini sevişirken erkek gibi hissediyordu hissetmesine de sevişme bitince o erkekliği uçup gidiyordu sanki. oysa onun yaptığını doğadaki bütün hayvanlar da gayet iyi beceriyordu...hayvandan bir farkım olmalı dese de yine de hayvani yanını yaşamaktan insani yanını yaşamaya vakit ayıramıyordu.
odalardan oluşan adına hayat dediği çukurunda, her odaya ayrı bir kadını yerleştirmişti... parayla çalışan ya da bir gecelik kadınlardı odadakilerin geneli, bir de aşkından ölüyorum diye düşürdükleri vardı.. sevdiğini sandıkları da vardı bir iki odada. sevgi neydi bilmese de sevdiğini sanmaktan da aciz olmadığı günler olmamış değildi. her gün bir odayı ziyaret ediyordu... hiç bıkmadan usanmadan sevişmek ve çukuruna oyduğu odalara sürekli başka birilerini getirmekten yorulmamıştı bedeni fakat ruhu yorulmuştu artık... masmavi bir denize baktığı zamanlar farkediyordu yorulduğunu...denize eşdeğer gözleri, hayvan gibi hareket etse de insan olduğunu sürekli hatırlatan yüreğiyle usul usul ağlıyordu...
sığınacak hiçbir limanı olmamışti kendi oyduğu odalarından başka. kendisini kucaklayan, saran sarmalayan sevgileri eliyle itebilmişti itmesine de her itişinde de ittiği sevgiye ve sevgiliye "seni çok seviyorum unutma olur mu bunu?" diye soruyordu. kendineydi aslında sözleri, yapayalnız kaldığında içi oyulmuş bir ağaç gibi bomboş bir şekilde kururken, bu sözlerini hatırlamak isteyecekti "seni seviyorum unutma olur mu" demiştim ben ona belki de onlara... sevmiştim ben, ama olmadı; yapabileceğim bir şey yoktu , diye kendini avutabilmek, kendini yaşattığı çukurda bir odadan diğerine geçerken ve her seferinde paramparça bir ruhu bir bedende bütünlemek için ardında bıraktığı her parçayı kendine katmak için çırpınırken;uğradığı her odada kendine ait bir parçasını unutuyordu. geriye dönüp odalardan parçalarını toplayamayacak kadar çok kaybetmişti kendinden, kendinden kaybettiğini bile bile , kendini bıraka bıraka giriyordu bölünmek için bölmeye...
bu derece yoklaşacağını bu derece eksileceğini ve bu derece acizleşeceğini bilse hayatını odalara böler miydi hiç?? ileride bütün olurum diyerek kendini sağa sola dağıtması geriye bir hiçle sevilmeyen bir yürek bırakmıştı elinde. oysaki sevgiyi bulduğu anda odaları kapatsaydı belki sevginin gücüyle bütününe ulaşırdı. şimdi o odalardan birinde, başka odadan gelen biriyle hayatın gereğini yerine getirmek adına bir odaya tıkılmaz; sevgi gibi ucu bucağı gröünmeyen bir cennette yaşıyor olurdu....
hayat, kendini ne kadar bölersen o kadar acıydı. ve hiçbir duruş,
hiç bir gülüş, hiçbir mutluluk yarım bir adama tam etki edemeyecek kadar eksikti. içindeki boşluğu geride bıraktıklarıyla dolduramıyor, elindekilere de kendini veremiyordu. boştu, bomboş.. ve hiçbir zaman da tam olamayacaktı.
odadan çıktı ve sonsuza kadar duracağı odaya yöneldi; hiç mutlu olmadan...
parçalara ayrılmak, bir kişinin kendi tercihi olabildiği gibi insan, hiç farkında olmadan da bölük pörçük bir hayatın parçası olabilir... bölünmek , bir bütünden ayrılmak olarak anlatılırsa eğer bölünen asla tam olamayacak ve hep bir bütünün gölgesinde hüküm sürecektir... tabi parçayı da bütünü de kimin ne şekilde gördüğüne bağlıdır bu durum.
özay, renkli bir hayatın ana damarında gençliğini doya doya yaşarken durmuş ve bir an düşünmüştü geride bıraktığı yaşamını... çok eğlenmişti çok içmişti ve çok kadınla sevişmişti. her şeyi dibine kadar yaşadığı yetmezmiş gibi dibe kadar indiği zamanlarında bile dibin daha da dibi vardır belki diyerek yeraltına yol almaya çalışmıştı.
onun için hayat, para kazanmak, farklı farklı kadınlarla sevişmek ve kumar oynamaktan başka bir şey olamazdı.neydi ki zaten yaşamın amacı? mutlu olmak değil miydi? e kendisi de mutluydu. içten içe mutlu olmadığını bilse de dalgacı gözlerle bakar dünyaya ve mutluyum oğlum daha ne olsun ki derdi. arkadaşlarıyla içki muhabbetlerinde hangi kadını nasıl düşürdüğünü ve o kadınlarla nasıl seviştiğini anlatarak kendisiyle gurur duyardı. bazen, bazı kadınlar üzerine iddiaya girer bu kadını 5 günde yatağa atarım şunu 3 günde , bunuysa 1 saatte diye güler ve dediğini de yapardı...
adına parti denilen o toplama kamplarında içtikçe içer, onun koynundan diğerine atlardı. aynaya her bakışında o mavi gözlerinin rengarenk halelerinde pisliği görürdü. özay, hiçbir zaman kendi yaptıklarını onaylamamıştı aslında. onaylamamıştı ama bunları yaşamadan da duramayacak kadar kendine hakim olmaktan uzak ve güçsüzdü.hiçbir kız arkadaşına sadık kalamamıştı. sevdim dediği kızlardan daha iyisini gördüğü anda sapardı... durması imkansızdı ve kendisinde duranları anlamasıysa imkansız ötesi..
geriye dönüp baktığında hayatının odalardan oluşan bir çukur olduğunu gördü. o, sürekli oda değiştiriyordu değiştirmesine, sürekli bölünüyordu bölünmesine de asla bütününe tamamına kendine ulaşamıyordu...bütününü hangi kadının koynunda parçaladığını ve bu bütünü kimlere kimlere dağıttığını bile bilmiyordu. ne de olsa onun tek bildiği şey sevişmekti; sevişirken düşünmek, sevişirken seviştiğini sevmek, sevişirken hislenmek gibi komik bir duygusu hiç olmamıştı. her sevişmesinde aynadan kendisine bakan o bütün renkleri içinde saklayan mavi gözleri, "yazık sana" diyordu, yanında bütün gece seviştiği öptüğü yüzlerce saçma aşk cümlelerini sırf sevişme icabı kurduğu o güzellerden biri vardı ve o , yanındakinden sadece iğreniyordu. iğreniyordu çünkü kendisiyle sevişenler kendisinden farklı değillerdi ki. hiçbir hisleri yoktu ona.. sadece doğanın kanunu işlesin diyeydi her şey.. sevişmeden yaşayamam ki ben derdi hep özay kendine. hayatın bundan güzel bir anlamı var mı ki derdi... bunları derken yine de sevişme sonrası gördüğü ve sabahlara kadar sevişen o adamın yüzüne her bakışında baktığı aynaya tüküresi gelirdi. niçin her sevişmeninin sabahında iğreniyordu her şeyden , herkesten ve özellikle de kendinden..niçin?? herkesi becermekten sevmeyi becermeye vakti olmadığı içindi... o, sevmeyi bilmiyor ve sevmeyi bilmediğinden olsa gerek sevilmeyi de beceremiyordu. kendini sevişirken erkek gibi hissediyordu hissetmesine de sevişme bitince o erkekliği uçup gidiyordu sanki. oysa onun yaptığını doğadaki bütün hayvanlar da gayet iyi beceriyordu...hayvandan bir farkım olmalı dese de yine de hayvani yanını yaşamaktan insani yanını yaşamaya vakit ayıramıyordu.
odalardan oluşan adına hayat dediği çukurunda, her odaya ayrı bir kadını yerleştirmişti... parayla çalışan ya da bir gecelik kadınlardı odadakilerin geneli, bir de aşkından ölüyorum diye düşürdükleri vardı.. sevdiğini sandıkları da vardı bir iki odada. sevgi neydi bilmese de sevdiğini sanmaktan da aciz olmadığı günler olmamış değildi. her gün bir odayı ziyaret ediyordu... hiç bıkmadan usanmadan sevişmek ve çukuruna oyduğu odalara sürekli başka birilerini getirmekten yorulmamıştı bedeni fakat ruhu yorulmuştu artık... masmavi bir denize baktığı zamanlar farkediyordu yorulduğunu...denize eşdeğer gözleri, hayvan gibi hareket etse de insan olduğunu sürekli hatırlatan yüreğiyle usul usul ağlıyordu...
sığınacak hiçbir limanı olmamışti kendi oyduğu odalarından başka. kendisini kucaklayan, saran sarmalayan sevgileri eliyle itebilmişti itmesine de her itişinde de ittiği sevgiye ve sevgiliye "seni çok seviyorum unutma olur mu bunu?" diye soruyordu. kendineydi aslında sözleri, yapayalnız kaldığında içi oyulmuş bir ağaç gibi bomboş bir şekilde kururken, bu sözlerini hatırlamak isteyecekti "seni seviyorum unutma olur mu" demiştim ben ona belki de onlara... sevmiştim ben, ama olmadı; yapabileceğim bir şey yoktu , diye kendini avutabilmek, kendini yaşattığı çukurda bir odadan diğerine geçerken ve her seferinde paramparça bir ruhu bir bedende bütünlemek için ardında bıraktığı her parçayı kendine katmak için çırpınırken;uğradığı her odada kendine ait bir parçasını unutuyordu. geriye dönüp odalardan parçalarını toplayamayacak kadar çok kaybetmişti kendinden, kendinden kaybettiğini bile bile , kendini bıraka bıraka giriyordu bölünmek için bölmeye...
bu derece yoklaşacağını bu derece eksileceğini ve bu derece acizleşeceğini bilse hayatını odalara böler miydi hiç?? ileride bütün olurum diyerek kendini sağa sola dağıtması geriye bir hiçle sevilmeyen bir yürek bırakmıştı elinde. oysaki sevgiyi bulduğu anda odaları kapatsaydı belki sevginin gücüyle bütününe ulaşırdı. şimdi o odalardan birinde, başka odadan gelen biriyle hayatın gereğini yerine getirmek adına bir odaya tıkılmaz; sevgi gibi ucu bucağı gröünmeyen bir cennette yaşıyor olurdu....
hayat, kendini ne kadar bölersen o kadar acıydı. ve hiçbir duruş,
hiç bir gülüş, hiçbir mutluluk yarım bir adama tam etki edemeyecek kadar eksikti. içindeki boşluğu geride bıraktıklarıyla dolduramıyor, elindekilere de kendini veremiyordu. boştu, bomboş.. ve hiçbir zaman da tam olamayacaktı.
odadan çıktı ve sonsuza kadar duracağı odaya yöneldi; hiç mutlu olmadan...
her parçasını bir ruha bırakmış...
(bkz: fall apart)
Özet ve Detaylar
Başrollerini X-Men serisinin genç Charles Xavier'ı James McAvoy, The Witch ile yıldızı parlayan Anya Taylor-Joy ve Betty Buckley'nin üstlendiği gerilim filmi Split'in yönetmen, senarist ve yapımcılığını gerilim filmlerinin inişli çıkışlı yönetmeni M. Night Shyamalan üstleniyor. Jason Blum da filmin yapımcıları arasında yer alıyor.
Çoklu Kişilik Bozukluğu'ndan mustarip genç adam Kevin'ın 23 ayrı alter egosu vardır. Bu alter egoları arasında en baskın olanı da suça meyilli olan bir karakterdir. Market çıkışında 3 kız kardeşi kaçıran Kevin onları bodrumuna hapseder. Farklı alter egoları aracılığıyla kızlarla farklı ilişkiler kuran adam kızların varlığı ile yavaş yavaş dağılmaya başlar. Farklı alter egolarının çarpışması ile iyice kafası karışmaya başlayan Kevin tehlikeli bir hal alır. Kızlar kurtulmanın yolunu ararken hem Kevin'ın tehlikeli alter egolarını tetiklemekten kaçınmaya hem de onun iyi niyetli alter egoları aracılığıyla kaçış yolunu bulmaya çalışırlar.
Başrollerini X-Men serisinin genç Charles Xavier'ı James McAvoy, The Witch ile yıldızı parlayan Anya Taylor-Joy ve Betty Buckley'nin üstlendiği gerilim filmi Split'in yönetmen, senarist ve yapımcılığını gerilim filmlerinin inişli çıkışlı yönetmeni M. Night Shyamalan üstleniyor. Jason Blum da filmin yapımcıları arasında yer alıyor.
Çoklu Kişilik Bozukluğu'ndan mustarip genç adam Kevin'ın 23 ayrı alter egosu vardır. Bu alter egoları arasında en baskın olanı da suça meyilli olan bir karakterdir. Market çıkışında 3 kız kardeşi kaçıran Kevin onları bodrumuna hapseder. Farklı alter egoları aracılığıyla kızlarla farklı ilişkiler kuran adam kızların varlığı ile yavaş yavaş dağılmaya başlar. Farklı alter egolarının çarpışması ile iyice kafası karışmaya başlayan Kevin tehlikeli bir hal alır. Kızlar kurtulmanın yolunu ararken hem Kevin'ın tehlikeli alter egolarını tetiklemekten kaçınmaya hem de onun iyi niyetli alter egoları aracılığıyla kaçış yolunu bulmaya çalışırlar.
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com