mutluluk

"başarı, istediğini elde etmek; mutluluksa elde ettiğini sevmektir." diyorlar.

öyleyse başarılı olmadan mutlu olamaz mıyız?

bir insanın yaşam biçimi ve çevresine göre belli bir mutluluk ortalaması vardır: bu ortalamanın bir çizgi oldunu düşünelim. çizginin üst kısmı kişinin şimdiye kadar ve gelecekte olabileceği tüm mutlulukları içersin. çizginin alt kısmı da üzüntüleri içersin. günlük yaşamımızda, başımıza gelen olaylar bu çizginin ancak üst ya da alt aralığından gelebilir. bizi çok mutlu edecek bir olay, çizginin alt kısmındaki bir olaydan hemen sonra başımıza gelebilir. ya da bizi çok üzebilecek bir olay, çok mutlu olduğumuz bir olaydan sonra başımıza gelebilir.

bu yüzden, çok gülüp, eğlendikten sonra, çok mutlu anlarımızdan sonra, bugün çok güldüm, başıma eminim kötü bir olay gelecek, demek bir mantık hatasıdır. sizin çok gülmenizle, kötü bir olayın başınıza gelme olasılığı arasında bir sebep sonuç ilişkisinden daha çok bir istatistiki ilişki vardır: sizin en sık yaşadığınız olaylar çizgiye yakın olan olaylardır. çizgiden uzaklaştıkça, yaşadığımız en mutlu ya da en mutsuz olaylar sıklığı azalır. bu yüzden, çok mutlu bir anınızı yaşıyorsanız, ya da çok gülüyorsanız, anın tadını çıkarın, mutlu olun. bu tür mutlu anların sıklığını mümkün olduğu kadar da artırın ki mutluluk ortalamanız yükselsin.

elde ettiğin zaman elinde tutulması zor olan olaydır.

farklı şeyler yaşayıp aynı duyguyu hissedebilmektir, bazen gezip tozarken, bazen yalnızken hisseder insan mutlu olabildiğini. bazen ne yapılacağı belli olmayan bir pazar gününün sevilen birkaç arkadaşla geçirilmesi, bazen sevilen eski bir oyunu arkadaşlarla oynamak, keyif almaktır mutluluk. bir olaya, bir kişiye, bir duruma indirgememeli, keyfini çıkarmalı fazla düşünmeden.

arada bir bizi yoklayan duygudur.

yetişmiyor sana sesim bekliyorum gelmiyorsun..
yıllar geçti mevsim mevsim bekliyorum gelmiyorsun..

bana gelmeyendir..

hayatın olmazsa olmazıdır. Her zaman yanıbaşımızdadır. Hep uzaktaymış gibi davranmak insanın gafletidir.

para mutluluktur.cocugun gulumsemesi mutluluktur.sevdicegin kondurdugu opucuk mutluluktur.bazen ufacık bir davranıstan kendini mutlu hissderken bazende kucucuk seyler mutsuz olmana neden olabılır.

(bkz: mutlu ol bu bir emirdir)

izlediğim en iyi film müziklerine sahip olan türk filmidir..
(bkz: zülfü livaneli)

konu işlenişinin son derece gerçekçilikten uzak ve oyunculukların da bir o kadar kötü olduğu, 2007 yapımı, abdullah oğuz filmidir.

küçük şeylerle elde etmesini biliyorsan sık sık yaşayabileceğin duygu.

gerçekten bulmak isteyene ufacık bir çabayla gelen duygu.

mutluluk her zaman kücük ve basit seylerde sakli olan bir cevherdir. zor olan o kücük ve basit seyleri bulmak, daha dogrusu görebilmektir.

kitaba göre fazlasıyla yavan kalan film. görüntü kalitesi ve müzik güzeldi ama kitap bu filmden cok daha derin, cok daha sasırtıcıydı. bir kere daldan dala atlanmıs, olaylar arasındaki baglantılar izleyiciye aktarılamamıs. kurguda degisiklikler var*, bu da kitabın degil de yönetmenin gözüyle mutluluk nasıl olurdu sorusunun cevabı niteliginde. yine de oyuncular basarılı* görsellik ön planda tutulmus, özetle film kitabın gölgesinde kalmıs.

sadece sarhoşken yaşadığımız durum.

her ne kadar vasat bir film olsada finaliyle durumu kurtarmıştır.

devasa kütüphanede yerini enteresan harflendirme ve numralandırma sistemiyle öğrendiğiniz, gidip baktığınızda ise yerinde bulamadığınız kitabi kör olasıncaya kadar aradıktan sonra bulmaktır. *

özgü namal iyi bir oyuncu olabilir ama 13 yaşındaki bir kız tanımına uyuyor mu? kaşları gayet iyi alınmış saçları berrak ve bakım yapıldığı ve hatta dalgalı fön çekildiği belli olan özgü namal ın filmin bir sahnesinde yaşı konusu geçince 13 yaşında denildiğinde hönk diye kalmamı sağlamıştır. şu da var yapı gereği 13 yaşındaki bir kızın yüz hatları tam olarak oturmaz ama en derin çizgisine kadar oluşmuş yani her yönden çok absürd durmuş. iyi bir oyuncu olsa da filme gerçeklik katması açısından o olmamalıydı.
filmin konusu ve hayata geçirilişi gerçekten güzel bir şekilde olmuş fakat ne yazık ki yine mutlu sonla bitmesi türk seyircisini sinemada memnun etmeyi amaçlayan bir tavır sergilemiştir. çünkü gerçek hayat ne yazık ki böyle değil.
abdullah oğuz un filmin kamera arkasında filmi çekmeden önce okuduğu bir gazete küpüründe söylediği söz bunun öyle olmadığını göstermiştir ama yine de gerçeklikten kaçılmıştır. filmin birçok sonu olmuş içlerinden bu seçilmiş. e iyi de olmuş.
(bkz: halk böyle istiyor)
gazete küpürü ise 13 ile 18 yaşında yüzlerce kız çocuğunun her yıl intihar girişimi adı altında öldüğü * yazmaktaymış.

muzigi cok etkiledi beni.oyle her seyi dinleyen bir insanda degilim ama bu muzik baska geldi bana,
agladim lan sonunda oyle etkilendim.

özgü namal'a hayran olunan film.

murat han ın oyunculuğunu konuşturduğu mükemmel ötesi filmdir.

özgü namal a gıcık olan, vazgeç gönlüm den ötürü murat han dan soğuyan kesimin hala izlememek de ısrar edebildiği şahane film.

birde resmi vardır;

Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
işin kolayına kaçmadan ama
gül yanaklı bebesini emziren melek yüzlü anneciğin resmini değil
ne de ak örtüde elmaların
ne de akvaryumda su kabarcıklarının arasında dolaşan kırmızı balığınkini
Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
1961 yazı ortalarındaki Küba'nın resmini yapabilir misin?
Çok şükür çok şükür bugünü de gördüm
ölsem gam yemem gayrının resmini yapabilir misin üstad?

ömür boyu ardından koşacağımız ama belki de tam yakalarken bir aksilik olacak ve hiç bir zaman sahip olamayacağımız olgu. belki de yakalayacağımız ancak yakaladığımız "şeyin" o olduğunu anlayamadan yitireceğimiz "şey". belki de kovalamaya gerek olmayan "ateş böceği". belki de ışığın açısını ayarlayamadığımız için bir gölge gibi bizi ardımızdan takip eden hain. kimbilir belki de hiç zaman var olmamış yalan. ama sadece adı bile hayal kurmaya yeten duygu.