keşke sevmeseydim

insan düşündükçe keşke sevmeseydim diyor. keşke sevmeseydim, keşke her gece senin haberin bile yokken ben kahrolmasaydım. keşke gecem gündüzüm bombok olmasaydı. ama bir gülüşün, bir gülüşün çektiğim tüm acıları tek çırpıda siliyor be. keşke... keşke herşey bambaşka olsaydı.

Keşkeler olmasa insan olmazdı
Keşkeler fayda verse şairler şiir yazmazdı.

Yaşanabilecek en kötü hislerden birinin cümleye dökülmüş hali.
Alkol bütün kötülüklerin anasıdır derler lakin sevgi de bazen böyle. insan duygularının kendisini ele geçirmesiyle yapmayacağı türlü abuklukların maymunu olabiliyor.
Çok sevdiğin için aklın , fikrin , gururun yokmuşçasına davranışlar sergileyebiliyorsun. Sevilmediğini düşünüp , sevdiğin için kendi içinde binlerce senaryoyla sevildiğine inandırmaya çalışıyorsun. 2+2 nin 4 olmadığını ispatlamak için teoriler kura kura deliriyosun.
Sevmeden önce güvenli duvarların ardında huzurla ve gururunla yaşam sürdürürken sevip yıktığın duvarların olmadan güvensiz , çırılçıplak, gururunu ayaklar altına almış bir halde acınası hal alabiliyorsun. O yüzden keşke sevmeseydim. Keşke mutlu tek başınalığımı , mutsuz bir yalnızlığa dönüştürmeseydim. Kendi kendine yetebilen biriyken başkasının bir güler yüzüne ihtiyaç duyacak hale gelmeseydim.
insan azizim hiç bir şeye değmiyor maalesef ki değmiyor.

Son noktada gelinen durum. Sanırım her ilişki bir yerde bu makus talihe uğruyor.