normalde insanların sorunlarına çözüm arayan, sorularını cevapsız bırakmamak için kendini hırpalayan biriydim. Sorun varsa çözülür, soru varsa cevaplanır diye diye bunca yıl kendimi harap ettim.
Şimdi en sevdiğim cevap bilmiyorum. Biri bana birşey mi soruyor , büyük bir keyifle bilmiyorum diyorum. Bilmemenin vermiş olduğu o derin haz , mükemmel... Bir sorun mu var beni ilgilendiriyor mu?
ilgilendirmiyorsa hemen iç sesim yükseliyor, sana ne?

Az önce banyonun içerden yanlışlıkla kilitlendiği için açılmayan kapısını minik tornavida yardımıyla açtım. Resmen yine kahramanım. *

Yaşanabilecek en kötü hislerden birinin cümleye dökülmüş hali.
Alkol bütün kötülüklerin anasıdır derler lakin sevgi de bazen böyle. insan duygularının kendisini ele geçirmesiyle yapmayacağı türlü abuklukların maymunu olabiliyor.
Çok sevdiğin için aklın , fikrin , gururun yokmuşçasına davranışlar sergileyebiliyorsun. Sevilmediğini düşünüp , sevdiğin için kendi içinde binlerce senaryoyla sevildiğine inandırmaya çalışıyorsun. 2+2 nin 4 olmadığını ispatlamak için teoriler kura kura deliriyosun.
Sevmeden önce güvenli duvarların ardında huzurla ve gururunla yaşam sürdürürken sevip yıktığın duvarların olmadan güvensiz , çırılçıplak, gururunu ayaklar altına almış bir halde acınası hal alabiliyorsun. O yüzden keşke sevmeseydim. Keşke mutlu tek başınalığımı , mutsuz bir yalnızlığa dönüştürmeseydim. Kendi kendine yetebilen biriyken başkasının bir güler yüzüne ihtiyaç duyacak hale gelmeseydim.
insan azizim hiç bir şeye değmiyor maalesef ki değmiyor.

Kafayı kestiremeyeceğimize göre bir tık masumunu yapmaktır. insan çökünce içine bir saçını başını yolmak istiyor açıkçası, sonra medeni medeni gidip işin ehline saç kestirip açılmaya çalışıyor… Pişmanlıkla sonuçlanıyor genelde fakat başka pişmanlıkların yanında meselesi bile edilmez. *

sanki beynimi delmeye çalışan bir matkap var gibi. maruz kaldığım insanların sesleri matkap gibi beynimde yankılanıyor. haftanın yorgunluğu yine üzerime çökmüş, uyku çekip resetleme zamanı gelmiş ama çay/kahve içelim, iki dizi izleyelim diyoruz. Fakat kafamın içi susmuyor. insanların anlayışsız, bencil, kindar, fesat, hesapçı, ruh emici, bok atıcı olmaları beni iğrendiriyor. bu iğrenme hissi ise ruhumu ve beynimi yoruyor. neden herkes kendine/kendi işine bakmıyor diyorum, neden insanlar başkalarıyla meşgul. ben kendi küçük, belki de çapsız dünyamda kendimle mutluyum mesela. neyse sözlük bugün bitik hissediyorum işte. çünkü insanlardan soğuyorum. iğreniyorum.

yorgunuz sözlük. kalbimiz yorgun. içimize attıklarımızdan , dışımıza döktüklerimizden, sustuklarımızdan, konuştuklarımızdan herşeyden yorgunuz velhasıl.
derdimi anlatmak külfet, anlatmamak külfet. insanları sevme ve sevmeme meselesi fazlasıyla hengameli. duyguları dinlemek kısmı çok yorucu. işin içine duygu dışı bir sürü faktörde giriyor. çünkü insanız. gurur diyoruz, hesaplar yapıyoruz... hesapsız sevemiyoruz, hesapsız nefret edemiyoruz. hep bir matematik işi... işin kötüsü değerler çok karmaşık. dengeler hep bozuk. çok konuştum ya.

ne beklediklerini gerçekten merak ettiğim beyefendilerdir. evet asgari ücret tabi ki keşke daha yüksek olsa ama malzeme belli , ne kadar ekmek o kadar köfte.

Dünya ne sana ne de bana kalmaz.

Kent switch idi. Resmi olarak bıraktım, şuanda tüm markalar benim, yanımda yakınımda kimden otlanıyorsam onun içtiği sigaranın markası.

hissiz, yarım yamalak, parçalara ayrılmış.

yaşar-aldanırım.

Soğuk havalarda kapalı mekanlara girer girmez buharlanan camlar,
yağışlı havalarda ıslanan camlar,
sıcak havalarda burnunuzun üzerinde sürekli bir yük , ekstra bir daralma nedeni.

atmıyor gibi.

birini kaybetmekten korkuyorsanız eğer onu kaybetmeniz sizin hayrınıza olacaktır efendim.
zaten bu korkuyla siz onu kaybedeceksiniz ona şüphe yok sadece bekleyin, onsuz da dünya dönüyor, onsuz da mutlu olabiliyorsunuz. korkulacak birşey yok yani. kanserli hücre gibi oluyor bu tip duygular.

Öyle dertli dertli bakma, gören olmaz.

4 yıllık lisans mezunuyum, yüksek lisans tez aşamasındayım, bölümümle kel alaka bir bölümde 3 aylık işbaşı eğitim programına balıklama atladım. 1053 liraya imzamı attım. doğrusu işi kabul ederken net asgari ücret diye "eh iyi ya işte" diyerek kabul etmiştim. sonrasında öğrendim ki tez aşamasında öğrenci olduğum için asgari ücret değil 1053 lira alacakmışım. teşekkürler işkur, teşekkürler istihdam projeleriyle gönlümüzü şenlendiren çalışma bakanlığımız.*

nedensizce süper lige çıkmasına sevindiğim takım. böyle taraftara süper lig yakışır.

Ramazan dolayısıyla sahura kadar oturma düzenine geçiş yapayım dedim fakat işin su çıktı. millet uyudu, uyandı, işe gidecek ben hala uyuyamadım. gram uykum da yok.

ne söylesen ne beklesen
yaradandan ya da kaderinden;
ele geçmez istediğin
uğruna savaş vermediysen.

sanki seni boğar gibi,
sanki yeniden doğar gibi,
sanki zaman zaman ölür gibi
acısını, çilesini çekmediysen...

hani büklüm büklüm boynunda,
hani paramparça ruhunda,
hani soran gözlerle kapında,
bekleyen dargın anıların gibi.

sevilmeden de sevmeyi,
neyi özlediğini bilmeyi ,
acı da olsa yine gerçeği
görüp de söylemeyi bilmediysen

sanki seni boğar gibi
sanki yeniden doğar gibi
sanki zaman zaman ölür gibi
acısını, çilesini çekmediysen

hani büklüm büklüm boynunda
hani paramparça ruhunda
hani soran gözlerle kapında
bekleyen dargın anıların gibi
(bkz: sezen aksu - büklüm büklüm)

o kadar deyyusmuşum ki migros'un anlamını bu başlık entry'leri sayesinde algıladım. *