itiraf zamani

bir kız seversin, söylemek istersin söyleyemezsin, uzaktan sadece bakarsın, kafesteki bir aslan gibisindir, ancak o kafesi kırıp gecemezsin, pişman olursun, aradan yıllar geçer, ama 'o' hala aklının tam orta yerindedir, fakat yine söylemezsin, yine yıllar geçer, geçmişten ders almayan divane gönül, yanar yanar da o bilmez; sonra oturursun , birşeyler karalarsın, içinde biriken herşeyin acısını kalemle parçalarcasına yazmak suretiyle kağıttan çıkarırsın, söylenememiş sözlerin tek delili hazırdır, artık haykırabilirsin, çünkü zaman senin zamanındır, zaman ; "itiraf zamanı"dır...

bir adam seversin,söylemek istersin,söyleyemezsin.
bakmak istersin bakamazsın,bakmadan gördüğün o adam mıdır,başkası mıdır,anlayamazsın.
yokluğunda varlığını özlemek gibi bir hata yaparsın, hiç bilmediğin varlığını özlediğin o adam, sana uzaktır.

yıllar geçer,mevsimler geçer,sen kendinden geçip, ondan geçemezsin...
içinde büyüyen şeyin bi adı yoktur artık,neticede aşkla saplantı arasında ince bi çizgi vardır...

vazgeçme zamanıdır,
alışma zamanıdır... "öteki olabilmeyi,yerine koyabilmeyi,geride durabilmeyi" öğrenemez susarsın...

zaman itiraf zamanıdır ama ona değil kendine...
itiraf etmek için bile geç kalmışsındır,aşkını itiraf etmek için geç kaldığını...

beklenilen itiraf değildir bu.
yinede bi adım saymak gerekir...

itiraf zamanının geçtiğini itiraf etmek ama yalnız kendine.kendini yalnız bırakan da sen değil misindir aslında...