istanbul

taa izmirlerden göç edeceğim kent. taşın toprağın altın olsun istanbul; sen beni sev, ben seni.

3 günlük zeytinburnu, sultanahmet ve ayasofya macerası boyunca 10 kişiden sadece 4'nün türkçe konuştuğunu gördüğüm şehir.

zeytinburnunda sokağın ortasına sıçan ve bağıra bağıra kürtçe konuşan kürt kardeşlerimiz,

ayasofya'da, fotoraf çekerek makineyi bozmaya yemin etmiş turist kardeşler,

sultanahmet'te, sırada arkanızda duran alman ve fransız turistlerin devamlı size bakarak bir şeyler söylemesi.( dönüp bir şey söylesen ırkçı sen olacaksın).

bu ne la böyle ?
resmen özerk bölge haline gelmiş.
kültür mozaiği ayağına resmen şehrin içine sıçılmış.

yunanlılara bıraksak daha iyi bakarlardı.

fazla turist görmeyen arkadaşlar, turistin iyi bir bok olduğunu zannediyorlarsa bir daha düşünsünler.

not; bir de bu turistlerin arap olanları var.

4 tane simsiyah pelerin giymiş ablalar, arkanızdan şam şeytanı gibi çıkıp size kalp krizi geçirttirebilir.

genelleme veya ırkçılık yapmak istemiyorum ama büyük oranda kürtlerin içine sıçtığı ilimizidir. bu benim fikrim mi elbette hayır kürt olan en yakın arkadaşım da aynı şeyi söylüyor.

K*rtlerin ve arap zihniyetçi akepenin içine ettiği ve etmeye devam ettiği ilimiz.

trafiği çok olabilir, kalabalık olabilir, insanları duyarsız olabilir, denizi kirli olabilir, kavgası gürültüsü bol olabilir ama tekrar dünyaya gelsem yine istanbulda yaşamak isterdim sanırım. yine moda sahilde arkadaşlarımla uzanıp bira içmek isterdim, yine o muhabbetiyle ünlü minibüslere dolmuşlara binmek isterdim.

eğlencenin başlamakta olduğu şehir.

gençler eğleniyor muyuz? *

kadıköy ilçesi inanılmaz güzel olmuş şehir.

hayallerin, umutların, üzüntülerin, çığlıkların, aşkların şehri. insan bir yandan sokaklarında kaybolmak isterken bir yandan da elinden geldiğince uzaklaşmak istiyor bu şehirden. yaşaması oldukça zor, kalabalık, yorucu ama tüm bunlara rağmen insanı kendine çeken, buram buram tarih ve deniz kokan şehir. sevdiğim ama asla bir haftadan fazla tahammül edemediğim, uzaktayken yaklaşmak, içindeyken de uzaklaşmak istediğim şehir. her sokağında farklı bir hikayeyle karşılaşıyor; bir yandan üzülürken diğer yandan kahkahalar atabiliyorsunuz bu şehirde. bir de insanları sürekli bir koşuşturma halinde. hep bir tedirginlik var sanki üstlerinde.

Insaat baronlarinin her gun tecavuz ettigi, rant elde etme amacli sehir."Bir ulkede bir sehir asiri gelisirken ,digerleri yerinde sayiyorsa o ulke geri kalmis bir ulkedir." Onermesinin en yerinde ornegi.

evimdir. *

ismine binlerce şarkılar söylenmiş şiirler yazılmış büyülü şehir.

özledim seni. geleceğim az kaldı.

(bkz: Şantiye şehri)

"ana gibi yâr olmaz, ıstanbul gibi diyar
güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar..."
(nfk)

içindeyken degeri anlasılamayan, dısına cıkılan andan ıtıbaren ozlenmeye baslanan sehır.

metrobüsünün kalabalığı bile güzel o derece.

2020 olimpiyatlarını alırsa daha da kalkınacağını daha da güzel olacağını umut ettiğim, marmara'nın incisi bir şehrimiz.

zevk-ü sefa kenti her tür insanla karşılaşılaşılabileceği her tür zorluğun ve kolaylığın yaşanabileceğibazen beş parasız, bazen sevgisiz, bazense kendinizi en mutlu yerde olduğunu hissedebileceğinizhakkında ileri geri sözler sarf etseniz dahi yaşamaktan vazgecemeyeceğiz şehr-i muazzama.

herkesin sizden faydalanmaya çalıştığı, yaşamanın göt istediği şehir. hiç olursunuz güçlü olmazsanız.

şöyle bir şansımız olsaydı;

bu koca ili 20 ve ya 30 seneliğine herhangi bir avrupalı ülkeye verip tamamen boşaltsaydık; 30 sene sonra gördüğümüz il mükemmel olacaktı. ama şimdi düşününce 30 sene sonra buralar kaçmak için delik bile bulunamayacak derecede olacaktır.

25 yıldır yaşadığım, her şekilde kabul ettiğim ve her hareketliliğini uzakta olduğumda özlediğim, dünyada bir eşi daha olmayan canım şehrim.

inşallah bu akşam da 2020 olimpiyatlarına ev sahipliği açıklanarak varlığına bir altın sayfa daha eklenecektir.

götüm gibi şehir. bi bok yok lan gelmeyin valla göçmeyin değmez, biz buradan göçmeye çalışıyoruz.

sen üzülme istanbul terk etmiş olsam da seni , seni terk edişim senden değil sana layık olmamamdan. üzülme sen istanbul onlar alsın olimpiyatı sen oldun gönüllerin anahtarı. varsın gitsin olimpiyat , doğrul yerinden. sen neler gördün harap bir şehirden , sen istanbul sun başlarsın yeniden. durursun ayakta.

Aklima kacak yapilasma,carpik kentlesme, goruntu kirliligi ve ac gozlu insan populasyonunu getiren megaköy .

bıktığımdır.

boğazdan bir başka gözükür, insanın içini titretir o an oradan atlayasına gelir boşluğa ama yere düşmemek ve hep o manzarayı izlemek kaydı ile, tarihi büyüktür, insanları çok kalabalık teleşgah kötülük ve iyilikle yoğrulmuş fakirlik ve zenginliğin ortalarında bir şehir. türkiye demek istanbul demek tr nüfusununun 4 te birlik bir kısmını kaplayan kucak açan şehir neleri geldi geçtidede hala ruhum alışamadı.