intihar

bir tek iyimserler intihar ederler, artık iyimser olmayan iyimserler. diğerlerin hiçbir yaşama nedenleri olmadığına göre, niçin bir ölme nedenleri olsun ki?

(bkz: emil michel cıoran)

eğer bir insan, intihar etmek istediğini söylüyor, ama buna kalkışmıyorsa; bilin ki o insan aslında ölmeyi istemiyor, yalnızca ilgi ve sevgi istiyordur.

zor iştir, cesaret ister. konuşması saçmadır. yapacaksan yap, gevezelik etme.

sık sık düşünse de insan. yapmaz, yapamaz. geride bırakacaklarını düşünür. yapanlara da allah merhamet etsin.

küstüm oynamıyorum demektir.küsmeyin.bizi üzmeyin.

Özünde derin bir çelişki barındıran durum. intiharın elbette pek çok nedeni var ama benim ele almak istediğim husus intiharı, yaşam, hayat durumuna bir tepki olarak sunma halidir. A. Alvarez'in intihar üzerine kaleme aldığı "intihar: kan dökücü tanrı" isimli muazzam eserinde sıklıkla yinelenen bir durum vardır; intihar bir yardım çağrısıdır. Kesinlikle doğru bir saptama ve ekleme yapmak icap ederse, intihar işitilmeyen bir çığlığın son nefesidir, diyebiliriz. Peki, çelişki bunun neresinde? Hayatı ciddiye almayan birinin kendi hayatını sonlandırma telaşı içinde bir çelişki barındırır. işte bahsettiğim çelişki budur.

kestirmedir.

entropinin doğal bir sonucu olan ölüme giden yolda bir kestirmedir. malum herkes bir yoldan ölümün soğuk kapısına doğru gidiyor. kimileri bu yolu güle oynaya geçerken kimileri ıstırap çeke çeke geçiyor. güle oynaya geçen ölmek istemez, ölüm ona korkunç gelir. fakat yolda ıstırap çeken için ölüm adeta kendisine bahşedilmiş bir hediyedir. ölmek için can atar. ve kestirme bir yola girerek ölüme hızlıca ulaşır. peki ona bu yolu ıstırap verici hale getiren şey nedir? insanın ölüm yolundan zevk alması, güle oynaya geçmesi için gerekenleri bir inşaatın temellerindeki kolonlara benzetebiliriz: bu kolonlar: inanç, ümitler, hayaller, hedefler ve sevgidir. bu kolonların hepsi olmalı diye bir kaide yok. fakat bir binanın temelindeki bu kolonların hepsi yıkılırsa, o zaman o binanın ayakta durmak için bir nedeni kalmaz ve yıkılır.

sağlam ne kadar kolon olursa yol o kadar eğlenceli bir hale gelir ve ölüm size o kadar ürpertici gelir. ama kolonlar ne kadar az olursa yol o kadar ıstırap verici hale gelir ve hatta öyle ki ölümü mum ışığında ararsınız.

kendi varolma tanrı'sından yokluğunu çalma durumudur. Prometyus efsanesinin bir başka biçimidir intihar. Haklı veya haksız tartışmasına girmiyorum. Sartre'ın intiharı "bir kaçış değil, reddediştir" biçimindeki yorumlamasına katılırım. Madem alıntı yaptım bir tane de salih aydemir'in "hiçlenmeler" kitabından yapayım:

"intihar, hayatı ciddiye alanların ciddiyetsizliğidir"

Evet, intihar her ne kadar bir yardım çağrısı olsa da bir yanıyla da karşı çıkmaktır.

psikolojik bir rahatsızlık sonucu olur. aklı başında hiç kimse intihar etmez. bazı insan da intihar numarası yapar ama bir gün gözden kaçar.
yaşamak her şeye rağmen güzeldir.

ayik kafayla yuksek dozda ahmet kaya dinleyerek yapilabilir.

saianın parmak uçlarını kazıtan kadın şarkısı intiharı en iyi açıklayan şeylerden biridir. tabi onun hikayesini bilip o duyguyu hissedebiliyorsanız eğer.

https://www.youtube.com/watch?v=WUfV1lj_kQY

olmadı (bkz: kafama sıkar giderim).

intihar kesinlikle bir çözüm olamaz çünkü intihar, soruyu silmektir.

yeni dönemin şizofrenisi.

eskiden "şizorfrenim ben" diye etrafa caka satardı insanlar. şimdi ise, dünyayı beğenmeyip intihar edeceğim diye yapıyorlar bunu. bir de şerefsiz listemde ilk sırada bulunan insanlar demiyorlar mı bunları, deli oluyorum. et ulan, et.

artık yaşamayı değersiz bulmaktır. felsefenin tartışması gereken en önemli konudur.

uzun süredir yapmayı düşündüğüm eylemdir, asıl sebebi intikamdır, kısacası başkasını cezalandırmaktır.

kişinin en dipteyken değil, dipten sekip yükselmeye başladığında, az biraz cesaret topladığında yapabileceği eylem.

olumsuz olduğunu bilmeyen veya unutan kişi eylemi.

Bazen çok güzel bir intikam olduğunu düşünüyorum. Düşündükçe çok mantıklı geliyor. Mantıklı geldikçe cesaretim artıyor. Sonra aklıma Allah geliyor , sonra yine sinirleniyorum diye devam eden zincir...

dini inancıma aykırı olmasa şu 21 yaşıma bakmadan gözümü kırpmadan yapacağım şeydir.sıkıldım artık kendime yapılanlardan masumlara yapılanlardan kendi karaktersizliğimizden sırf kendimize bişey olmasın diye yanlışa sessiz kalmamızdan.sistemininde ideolojisininde zengininde onun yardakçısınında insanları kandıranlarında ta amınakoyamadığım için ölmek istiyorum.küçük hayallerimi gerçekleştirmek için yıllarca ebemin sikilmesi ve üstüne elimde kocaman bir tecrübe ve hayalkırıklığı kalmasının ta amına koyamadığım için bıktım nefes almaktan.sabredemediğim için kendime kızdığım için toprağı özlüyorum.derdimi tasamı anlatacağım bitane doğru dürüst insanla karşılaşmadığım için çevremdekilerin beni anlamamasından dolayıda basıp gitmek isterdim.çalmadığım çırpmadığım için taciz etmediğim saygılı olduğum içinde olabilir.son olarak herkesin hayali arzusu kendine güzeldir.benim küçük bi dünyam var hayalimde kimseye anlatamayacak kadar sıradan.belkide saçmasapan insanların küçük işlerini halletmek için benim hayallerim olmayacak.amınakoyim bu yazıdada bi boku anlatamadım öyle işte .

bir anlamda itiraf etmektir, hayatın bizi aştığını ya da hayatı anlamadığımızı.

ne kurtuluş,ne de herhangi bir şey. bir anlık öfke, mutsuzluk.. belki biraz kan kaybı, garip yara izleri. gerisi mahcubiyet aileye,dosta..

sistemin suçudur. bir insanı o seviyeye getirecek kadar kötülük yapılmaz, yapılmamalı. (#zalımsın hayat).

ileride yaşayabileceğin bütün tebessümlerinden, kalabalıklardan, yalnızlıktan, gece dinlenilen bir türküden; o türküde yakılan sigaradan; vazgeçmektir.

içinde bulunulan anı hesaplamaktır sadece fazlasını değil;

hesapsızlıktır...

en büyük teselli.