hatay

Ben böyle bir kasvet görmedim.. Geçen kış 3-4 günlüğüne Hatay’a gittim. Şu meşhur müze otelde konakladım. Havaalanından otele gidene kadar ben nereye geldim, burası nasıl halen bu halde diye söylenip durdum. içim burkuldu, o tozların içinde, çamurlu delik deşik yol demeye bin şahit yerlerden geçtim. Havaş beni merkezi yerde indirdi, geri kalanı yürüyerek otele gittim. Gidene kadar düşündüm, buraya geldiydem bir anlamı vardı. Sokak başlarında ateş yakan insanlar mesela çok dikkatimi çekti, en etkileyici olanı ise onca kum, toz, molozlara rağmen kaldırımı temizlemeye çalışan temizlik çalışanı oldu. Kumları süpürdükçe yerine başka kum geliyor, bu döngü böyle devam etti bir süre.. içimden kendi kendime konuştum sonra kendimi o çelik zırhlı otele attım.. Bir şehir bir insana ancak bu kadar hissettirirmiş bazı şeyleri bunu orada anladım..