gece ve şehir

süregelmiş tüm zamanın yarısı gece..

ve o yaşlı kadının geç olmuş çocuğu şehir..

şehir uğuldar geceleri..

gece kendini çocuğunun üzerine örter..

babası gelene kadar..

babası gittikten sonra..

gece şehre artık kapatıyoruz der.. bunlar son içkiler..

şehir bağırır hep bir ağızdan.. hayııırr daha çok erken..

şehir geceye teşekkür eder.. bütün gün boyunca süren çılgınlığından biraz olsun uzaklaştırdığı için o nu..

gece saçlarını okşar şehrin.. sen benim küçük bebeğimsin der..

şehir uykuya dalmadan hemen önce, bir öykü anlatmasını ister geceden..

gece her seferinde aynı öyküyü anlatır o na.. sonunu hiç dinleyemediği..

gece, $ehirin ustune coker. ansizin degil ustelik, sindire sindire. yaninda arkada$ olsun diye yalnizlik getirir.

şehir düşünde ki birşeyin peşinden döner yatağında..

gece bir kez daha örter açılan yerlerini..

gece esirger..

çocuğunu..

şehrin, şehri çok seven çocukları, bağlılıklarını ve sevgilerini sorgulayıp yeterli görmedikleri diğer çocuklarını yok ederler zaman zaman şehrin..

şehir, eninde sonunda kendisini yokedeceklerini bile bile, çok seven çocukları ile çevreler kendini dörtbiryandan..

gece, yaşlı kadın, izler şehri.. daha önce, doğup büyüyüp, kendi sevgili çocukları tarafından yokedilen binlercesini izlediği gibi..