felsefeli yayla çorbası

Benim anımsadığım kadarıyla 'entel' kelimesinin kullanılmaya başlanması 10-15 yıl öncesine kadar uzanıyor. Elinde kitap ya da dergi olan, sinemaya giden, sanat ve ülke sorunları hakkında konuşmaya çalışan ve hele saç uzatıp gözlük takan gençlere hemen entel damgası vurulurdu. Kimler tarafından?.. Entel bile olamayanlar... Aşağılamak ve küçümsemek amacıyla üretilen bu kavram artık eskisi kadar ciddiye alınmasa da bugün bile klişelerle konuşmaya alışmış sığ fikirli birileri tarafından hâlâ kullanılıyor. (bkz. Reha Muhtar haber-şaşkın entel kubidik) Kendim de entelektüel olmamama karşın o zamanlar, özenti olarak görülen bu gençlerin tarafında yer alırdım. Çünkü bana öyle geliyordu ki hiç kimse entelektüel olarak doğmuyordu ama zaman içinde entelektüel olunuyorsa bunun yolu entellikten geçiyordu. Özenti olarak başlanılan bir şey giderek ciddileşiyor ve insan yaşamının bir parçası haline gelebiliyordu. ilk zamanlarda hava atmak için kıyısından köşesinden tutulan kimi bilgilerin ve kavramların giderek olgunlaşarak kimliğin ve var olmanın bir nedeni haline gelmeyeceğini kim bilebilir?.. Tutun ki gelişimini sürdüremeyen ve 'entel' olarak kalan insanları bile, silah özentisine takılan ve eline tabanca alıp havaya sıkarak eğlenen bir kısım yaratıklardan daha üstün tutarım...
Bunları, son dönemde gittiğim bazı filmlerden sonra düşündüm. Görüyorum ki artık, (gerek Hollywood gerek yerli yapım olsun) en dandik ve en ticari sinema filmlerinde bile yaşama ve insana dair bir felsefe yapılmaya çalışılıyor. Öykünün amacına hizmet etmese bile, bir tarafa yama olarak iliştirilse bile böyle bir kaygı sezinliyorum. Sanılıyor ya da umuluyor ki eğer bunu yedirebilirsek yapıtımız sanatsal olacak... Yeterli derinlikte ve yetkinlikte olunamadığı zaman komik kaçacak bir çaba ama diliyorum ki zaman içinde taşlar yerli yerine otursun. Şimdi ne demek istediğim daha iyi anlaşılabilsin diye küçük bir yemek tarifi vereceğim. Sanatsal ve düşünsel anlamda ne kadar lezzetli, size bırakıyorum...

YAYLA ÇORBASI: Yolunu kaybedenler çok daha fazla yol bilirler... Yaşam iki çorba kaşığı yoğurt kadar beyaz ve
temiz başlar, ama giderek ateşe dayanamaz ve kaynayarak koyulaşır. Ateşe direnemezsiniz ama en azından tam vaktinde kısmayı bilmelisiniz. iki kaşık yoğurt kadar saf kalabilmeyi kim başarabilir ki?.. Hayatınızın toplamı yaptığınız seçimlerdir. Bir kaşık un size temizlik ve güzellik vaat edebilir. Ama onu yoğurda eklediğinizde koyulaşmasına yol açacağını bilemezsiniz. Ne gam, bunu da yaşanması gereken bir güzellik haline getirmek elinizdedir. Bir dönem ağdalaşan, koyulaşan ve depresif bir biçimde içinden çıkamayacağınızı sandığınız bu kıvamdan beş su bardağı suyla kurtulmak güzel ve şaşırtıcı bir deneyimdir. Ancak yine de sürprizlere hazır olmak gerekir. Suya serpiştirilen yarım çay bardağı pirinç tanesi acılardan ve hüzünlerden yaratılan sevgilere dönüşebilir...
Böylece sürüp gidiyor. Düz bir yemek tarifinin mi yoksa böylesinin mi daha lezzet vereceğini düşünmek gerekiyor...

can barslan