depresyon

saçmadır. Hayata mutlu olmaya geldik. Gülün.

Tam bir orospu çocuğudur. Bu illetin ben anasını sikeyim. Buna sebep olan nöronların ta amına koyayım.

içimde mutluyken bile olduğunu düşündüğüm şeydir. evet.

sebep olanlar utansın.

öldürmeyen, süründüren bir beyin hastalığıdır. Psikolojik derler bunun için. Hayır fizyolojiktir. Beyin kimyasının bozulması neticesi meydana gelir. Tedavisi vardır, lakin kalıcı tedavisi yoktur. Vücut bu hastalıkla tanışınca dönem dönem tekrar vuku bulur. Modern çağ hastalığıdır. Öyle "öff bugün canım çok sıkkın!" hastalığı değildir. Genelde karıştırılır bu. insanı olgunlaştıran yönleri vardır. Öldürmeyen acı güçlendirir, dayanıklı yapar! Zamanla kendisiyle yaşamaya alıştırır.

Başlığı görünce aklıma sıdıka'dan bir replik geldi..
-surat yapma anneye
-niyeymiş belki depresyon geçiriyorum
-yalan konuşma çocukken geçirdin sen hepsini*

kızlar girince saçlarını kısa kestirdikleri dalga, hayattan soğutmayın bari girdin saçını neden kestiriyorsun.

farkında olmadan herkesin içinde bulunduğu durum. adama g naydın diyorsun, ne oldu diyor.bunu diyen adam depresyonun ne oldupunı bilmediğinden dem vuruyor.

ulan şimdi girdim mi girmedim mi diye düşündüren dengesiz ruh hali. şahsen depresyonda olup olmadığımı kesin olarak çözdüğüm zamanlar olmadı

işsiz, asosyal, sünepe, üzgün ezmelerin paralarını gömmek için uydurulmuş muhteşem kapitalist bir icat.

siktimin hastalığı her sene nisan ayında buluyor beni. mevsimsel geçiş midir nedir anlamadım yazdan sonbahara oradan da kışa geçerken olmuyor kıştan ilkbahara geçerken gelip buluyor beni a q. geçen sene etkisi 1 ay sürdü bu sene erken davrandım geçen sene doktorun verdiği haptan atmaya başladım. uyuyamıyorum anasını satiim ya. yatakta bir o yana bir bu yana gece abuk subuk saatlerde gözlerim açık tavana bakarken buluyorum kendimi. ara ara uykuya daldığımda ise saçma sapan bir sürü rüya görüyorum bu bile depresyon belirtisi imiş. lanet olası hastalık allah belanı versin.

Yine bir nisan ayı, yine yaşadığına dair farkındalıktan uzak geçen günler. Hava güneşli fakat içim kapkaranlık sanki. Bir huzursuzluk var, her şeye karşı isteksizlik. Tüm gün yerinden kımıldamamalar. Bir de bu kötü gidişatın farkına varmak var ki artık bu kabullenmek oluyor.

Sanıyorum hayatımın ikinci depresyonundayım. Neden bu yaşta böyle bir hal yaşanır ki? En güzel yıllarını neden yılmış yaşar ki insan? Neden bahar gelince böyle olur? Yine bir nisan ayı, yine aynı ruh hali...

Verdiğim ara bitti sanırım. Yine içine çekildiğimi hissediyorum...

(bkz: #36044433)

Dünya Sağlık örgütüne göre 2020 yılında dünya genelinde; rahatsızlıkların en büyük ikinci nedeni olacağı öngörülen ruhsal bozukluk.

ilgiltereye maliyeti yıllık 105 milyar sterlindir.

O kadar zor ki herşey. Yaptığım hiçbirşeyin geri dönüşü yok bana. Gücüm tükeniyor hissediyorum. Bu his beni dahada kötü yapıyor. Geçecek diyorum kendi kendime. Böyle avunuyorum ne yapyım. Geçecek... Bu kadar insan yaşamayı nasıl beceriyor? Gerçekten çok merak ediyorum. Hayat hepsine toz pembe mi yoksa? Bir tek ben mi kalmışım karanlıkta... Geçecek hepsi. Biri gelip yakacak lambayı. Dedim ya gücüm tükeniyor artık,yapamıyorum, başkasından medet umuyorum. Ya biri gelip yardım etmezse? Allah var diyeceğim onada inancım yok. Çünkü biliyorum bu soruyu bana sormuş soran, kopya verir mi hiç?

doğru yönetilmediğinde, bir süre sonra kurtulsanız bile adetleriniz devam eder. işiniz olmadıkça dışarı çıkmaz, yalnız yürümeyi tercih edersiniz. yemeğinizi yalnız yemek size daha çekici gelir.

en önemlisi, bu süreçte kesinlikle ilaç milaç antidepresan falan kullanmamaktır. eğer kullanıyor ve bunu savunuyorsanız lütfen kullandığınız ilacın prospektüsündeki yan etkileri okuyunuz. depresyonla aynı olduğunu göreceksiniz.

kendi kendine girip çıkanların, hakkaten giren ama karizma olsun diye depresif takılanlardan bahsetmiyorum, bazılarının karakterleri, hayata bakışları, zevkleri bile değişiyor. yobaz girip ateist çıkanlar, hanzo girip ılık çıkanlar, cahil girip kültürlü çıkanlar *... neyse tespitimi sıçtım şimdi gidiyorum.

Bu ara hiç çıkamıyorum.

Zihnin Bir anlayışa ulaşma hareketidir.

"çok üzgünüm, sanki daha önceki kişiliğimi yapımı kaybettim. Hiçbir şeyden zevk almıyorum. Bu sıkıntı, keder bitmeyecek. Hayat bana ağır geliyor. Canım hiçbir şey yapmak istemiyor. Kendimi yorgun ve bitkin hissediyorum. Sabırsız, tahammülsüz bir insan oldum. Kimse gelsin -gitsin istemiyorum. Sessiz - sedasız bir odada yanlız başıma kalmak istiyorum. Çocuğuma bakamıyorum; bazen diğerlerini boğasım geliyor. Bazen de artık yaşamanın bir anlamı kalmadı diye düşünüyorum. Bir şey öğrenemiyorum, her şeyi unutuyorum... Zaman zaman sebepsiz ağlıyorum. Çok sıkılıyorum, daralıyorum, baş ağrılarım sıklaştı. iştahtan kesildim, kilo verdim. Uykuya dalmakta güçlük çekiyorum, bazen erkenden sıkıntı ile uyanıyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum. Karar veremiyorum. "

Eski sen hala orada bir yerde. Umudunu kaybetme.

1- temiz hava için gün içinde bir kez dışarı çıkıp parkta markta tur atın.
2- su için ve yemeklerinizi aksatmayın.
3-uykunuza 6-8 saat süre getirin ve o süre içinde yataktan çıkmayın ancak kesinlikle aşmayın. Çok uyku zihninizi yavaşlatacağı için unutkanlıkla boğuşmak istemezsiniz.
4-bunları yapacak gücünüz olmadığını biliyorum ama yine de konuştuklarınıza dikkat edip size yardım etmeye çalışanları kırmayın.bu elinizde olan bir şey.

2-3 aydır içinde bulunduğum karmaşık durum.

giriş gelişme sonuç misali. olay depresyon antidepresan.

Çok afedersiniz oruspu olmuş hastalık. Giren çıkan belli değil.

Oğlum hastalık lan bu, öyle senin sabah yataktan kalkmak istememen değil. Hastalık. Hani bunlar dışarda gördüğü her deliye şizofren derler ya, onun gibi. Kız sevgilisinden ayrılıyor, depresyona giriyor. 2 gün sonra çıkıyor. Keşke ben de öyle 2 günde çıkabilsem anasını satayım.

Adamın biraz canı sıkılıyor, sabah ölüm falan düşünüyor. Aha depresyona girdim. Vay anasını. Sizin yüzünüzden gerçekten hasta olan insanlar, bunun öyle girilip, çıkılacak gibi bir şey olduğunu sanıp tedavi olmuyor. Lütfen mal olmayın. Özellikle ergen kızlara sesleniyorum.

Son olarakta, tedavisi yoktur. Bitmez illet. Zor zamanını bekler, koklar. O en zor anında ortaya çıkar, zaten çoğu depresyon yüzünden intihar eden kişiler, o anlarda eder.

Neyse çok dağınık bir yazı oldu. Ama gözünüzü seveyim, şu hastalık hastası olayını bırakın.

Edit: imla